به گزارش اطلاع با ما، شهرداری تهران: در مدیریت شهری تهران، تغییر چهرهها کمتر از تغییر عناوین مدیریتی است. مدیرانی که از سمتی کنار میروند، خیلی زود در جایگاهی دیگر ظاهر میشوند. نتیجه؟ شهری با پروژههای تازه اما ساختاری کهنه.
تهران، شهری که هر روز در حال ساختوساز و تغییر است، در عمق خود ساختاری دارد که کمتر تکان میخورد؛ شبکهای از مدیران ثابت که سالهاست میان صندلیهای مختلف شهرداری و سازمانهای وابسته جابهجا میشوند. این چرخه بیپایان، تصویر واقعی از «تغییر بدون تحول» را در بزرگترین نهاد شهری کشور ترسیم میکند.
در شهرداری تهران کمتر مدیری واقعاً کنار میرود. معمولاً کسانی که از یک سمت جدا میشوند، در کوتاهترین زمان ممکن در جایگاهی دیگر ظاهر میشوند — از هیئتمدیره سازمانهای خدماتی گرفته تا مشاورههای خاص در پروژههای عمرانی. این جابهجایی نرم و بیسروصدا، عملاً مانع تزریق خون تازه به مدیریت شهری شده است.
سیستم مدیریتی تهران بهجای میدان رقابت ایدهها، به باشگاهی از حلقههای آشنا تبدیل شده است؛ جایی که تغییر، بیشتر به معنی جابهجایی اعضاست نه ورود چهرههای جدید. در چنین فضایی، تصمیمگیریها محافظهکارانه، کوتاهمدت و اغلب تابع روابط درونی باقی میمانند.
وقتی شهروندان میبینند همان چهرهها بارها به قدرت بازمیگردند، امید به تغییر واقعی کاهش مییابد. پروژهها هرچند تازهاند، اما روح مدیریتی پشت آنها همان است. این تکرار، نهتنها روند توسعه را کند میکند، بلکه سرمایه اجتماعی و مشارکت مردم را نیز فرسوده میسازد.
تهران برای خروج از این چرخه نیازمند شفافیت در انتصابها، ارزیابی عملکرد مدیران و ایجاد مسیر واقعی برای ورود نیروهای جوان و متخصص است. تا زمانی که «خروج از قدرت» به معنای پایان نقش رسمی نباشد، مدیریت شهری از درون متحول نخواهد شد.
تهران بیش از پروژههای بزرگ، به تحولی در ذهنیت مدیریتی نیاز دارد. تغییر واقعی زمانی رقم میخورد که صندلیها نه برای حفظ قدرت، بلکه برای خلق ایدههای تازه جابهجا شوند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
