تمدید سازوکار «۹۰ به ۱۰» تا پایان بهمن، امکان ترخیص سریع‌تر کالاها با ارائه تنها ۱۰ درصد تعهدات را فراهم می‌کند. این تصمیم، روند تأمین کالاهای اساسی را پایدارتر کرده و نگرانی‌های فعالان اقتصادی درباره توقف ترخیص را کاهش می‌دهد.؛

بدهی دولت به بانک مرکزی در مرداد ۱۴۰۴ با رکوردشکنی نزدیک به ۹۸ درصدی، به اصلی‌ترین محرک رشد پایه پولی تبدیل شده است. این وضعیت، هم نشانه تشدید مشکلات مالی دولت و هم زنگ خطر افزایش فشارهای تورمی در ماه‌های آینده است.؛

با گذشت بیش از یک سال از آغاز ریاست‌جمهوری مسعود پزشکیان، یکی از مهم‌ترین وعده‌های او درباره بازگرداندن آرامش به دانشگاه‌ها و اصلاح رویه‌های انضباطی زیر ذره‌بین قرار گرفته است.؛

تحلیل‌های امنیتی نشان می‌دهد راهبرد اسرائیل در قبال ایران صرفاً مبتنی بر درگیری نظامی مستقیم نیست، بلکه بر تضعیف تدریجی، افزایش فشار روانی و بهره‌برداری از شکاف‌های اجتماعی و منطقه‌ای استوار شده است.؛

اعطای نخستین «جایزه صلح فیفا» به دونالد ترامپ موجی از واکنش‌ها و انتقادها را در پی داشته است. منتقدان می‌گویند این تصمیم، فاصله‌گیری آشکار فیفا از ادعای دیرینه بی‌طرفی سیاسی است و بیش از آن‌که نماد صلح باشد، نشانه‌ای از پیوند فزاینده سیاست و فوتبال در آستانه میزبانی جام جهانی تلقی می‌شود.؛

جمعی از بازنشستگان کارگری نسبت به شیوه فعلی تعیین عیدی اعتراض دارند و معتقدند عیدی مستمری‌بگیران تأمین اجتماعی نباید با معیارهای کارمندی سنجیده شود. به باور آنان، سابقه پرداخت حق بیمه بر مبنای دستمزد کارگری ایجاب می‌کند که عیدی این گروه بر اساس ضوابط کارگری و متناسب با حداقل دستمزد تعیین شود.؛

شتاب گرفتن حذف ارز ترجیحی از کالاهای اساسی، بار دیگر نگرانی‌ها درباره جهش قیمت‌ها را افزایش داده است. کاهش منابع ارزی، دولت را به سمت محدودسازی حمایت‌های ارزی سوق داده، اما کارشناسان هشدار می‌دهند که انتقال فشار کمبود ارز به مصرف‌کننده نهایی می‌تواند به تورم شدیدتر، تضعیف معیشت و افزایش نارضایتی اجتماعی منجر شود.؛

نشاط اجتماعی پدیده‌ای تزئینی یا مناسبتی نیست؛ ریشه در احساس امنیت، عدالت، آزادی فرهنگی و امید به آینده دارد. در شرایطی که بی‌ثباتی اقتصادی، محدودشدن فضاهای عمومی و تضعیف نهادهای اجتماعی گسترش یافته، شادی جمعی نیز به امری شکننده و ناپایدار تبدیل شده است.؛

مشکل اقتصاد ایران نه یک عامل منفرد مثل تحریم یا یارانه، بلکه قفل‌شدن مجموعه‌ای از تله‌های سیستمی به یکدیگر است. یارانه‌های سنگین انرژی، تداوم تحریم، تورم مزمن و نظام ارز چندنرخی، در کنار هم شبکه‌ای از منافع مشترک ساخته‌اند که اصلاحات را پرهزینه و مقاومت در برابر تغییر را سودآور کرده است.؛

هزینه‌های رفت‌وآمد خانوارها همچنان یکی از اصلی‌ترین کانون‌های فشار تورمی است. تازه‌ترین داده‌های رسمی نشان می‌دهد اگرچه شتاب افزایش قیمت‌ها در بخش حمل‌ونقل اندکی کاهش یافته، اما سطح عمومی هزینه‌ها همچنان بالا باقی مانده و تورم نقطه‌به‌نقطه در برخی زیرگروه‌ها از مرز ۵۰ درصد عبور کرده است.؛

بازار لبنیات با افزایش‌های روزانه قیمت و نبود سیاست‌گذاری مشخص دچار آشفتگی شدید شده است. مصرف‌کنندگان و فروشندگان هر دو از نوسان لحظه‌ای قیمت‌ها سردرگم هستند و مسئولیت نهادهای نظارتی در این میان مبهم است.؛

سیاست ارز دستوری سال‌هاست به‌عنوان نسخه مهار تورم مطرح می‌شود، اما تجربه اقتصادی ایران نشان می‌دهد تثبیت نرخ ارز نه‌تنها تورم را مهار نمی‌کند بلکه زمینه ایجاد بازار سیاه، رانت و فساد را فراهم می‌کند. ریشه اصلی تورم مزمن، رشد نقدینگی و محدودیت‌های ناشی از تحریم‌هاست؛ نه تغییرات کوتاه‌مدت نرخ ارز.؛