مرگ خاموش جازموریان؛ وقتی زمین در سکوت دفن شد

به گزارش اطلاع با ما ، زمین : تالاب جازموریان، روزگاری نگین جنوب‌شرق ایران، امروز به بیابانی خاموش بدل شده است. سال‌ها برداشت بی‌رویه آب، سدسازی‌های بی‌محابا و غفلت از حقابه‌ی طبیعی، نفس این تالاب را برید. آنچه اکنون باقی مانده، طوفان‌های خاک، کوچ اجباری دامداران و زمین‌های ترک‌خورده‌ای است که شاهد مرگ تدریجی حیات‌اند.

وقتی تالاب بی‌صدا مرد

جازموریان دیگر نفس نمی‌کشد. نه مراسمی برایش برگزار شد و نه کسی بر پیکر خشکیده‌اش مویه کرد. تالابی که روزی آینه‌ی آبی زمین بود، امروز به بیابانی خاموش تبدیل شده است؛ جایی که تنها باد، مرثیه‌خوان جاودانه‌ی آن است.

مرگ این پهنه‌ی آبی، فقط نابودی یک تالاب نیست؛ پایان چرخه‌ی حیات در بخشی از جنوب‌شرق ایران است. خاک ترک‌خورده، دام‌های بی‌علوفه و آسمانی پرگردوغبار، نشانه‌های واضح این فاجعه‌اند.

ریشه‌های یک مرگ تدریجی

خشکسالی‌های پیاپی، برداشت بی‌رویه از منابع زیرزمینی و سدسازی‌های سنگین، عاملان اصلی این فاجعه‌اند. سد جیرفت سال‌هاست حقابه‌ی طبیعی تالاب را در پشت خود زندانی کرده و هیچ سازوکاری برای بازگرداندن آن وجود ندارد.

در مسیرهای جاده‌ای اطراف، رمه‌ها و شترهای سرگردان تصویر روشن این نابودی‌اند؛ حیواناتی که برای یافتن اندکی علوفه، تا حاشیه‌ی آسفالت آمده‌اند و امنیت جاده‌ها را هم تهدید می‌کنند. این صحنه‌ها، سوگنامه‌ای بی‌کلام برای تالابی مرده‌اند.

سکوت سنگین نهادها و وعده‌های تکراری

در تمام سال‌های مرگ تدریجی جازموریان، از مسئولان دولتی گرفته تا نمایندگان مجلس و فعالان محلی، واکنشی مؤثر دیده نشده است. همه از «لزوم پیگیری موضوع» گفته‌اند، اما هیچ‌گاه این بحران به سطح کنش ملی نرسیده است.

جازموریان قربانی همان چرخه‌ی همیشگی است؛ وعده‌های کوتاه‌مدت، طرح‌های مقطعی و نبود اراده‌ی پایدار برای احیا. نتیجه‌اش، دفن آرام حیات در خاک بی‌رمق جنوب کرمان است.

جازموریان؛ آینه‌ی غفلت ملی

تالاب جازموریان فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ نماد بی‌توجهی ما به زمین و آینده‌مان است. امروز که خاک نفس نمی‌کشد و باد، غبار مرگ را در فضا پخش می‌کند، باید پرسید: چه بر سر آینده‌ی فرزندان این سرزمین خواهد آمد؟

اگر امروز چشمانمان را ببندیم، فردا نه‌فقط جنوب کرمان، که سراسر ایران در گردوغبار این غفلت مدفون خواهد شد.

احیای جازموریان شاید امروز دشوار باشد، اما اعتراف به مرگ آن، نقطه‌ی آغاز مسئولیت ماست. هر روز تأخیر، یعنی فاصله‌ی بیشتر تا احیای زندگی در این پهنه‌ی فراموش‌شده. زمین از ما طلب پاسخ خواهد کرد؛ دیر یا زود.

این گزارش بر پایه بررسی‌های تحریریه اطلاع باما و مرور داده‌های منتشرشده در رسانه‌های کشور تنظیم شده است.

کانال اطلاع باما در تلگرام