به گزارش اطلاع با ما ، آنتن ملی : اظهارات توهینآمیز یکی از مجریان تلویزیون درباره اعتراضات اقتصادی، موجی از انتقادها را در فضای رسانهای و افکار عمومی برانگیخته است. بسیاری معتقدند این نوع ادبیات نهتنها کمکی به حل بحران نمیکند، بلکه با تحریک احساسات عمومی، هزینههای اجتماعی و امنیتی را افزایش میدهد.
در بزنگاههای اجتماعی، زبان بیش از هر ابزار دیگری حقیقت را عیان میکند. واژهها، پیش از آنکه تحلیل باشند، نشانهاند؛ نشانهای از نگاه، فهم و نسبت گوینده با جامعه. آنجا که اعتراض اقتصادی با توهین پاسخ داده میشود، مسئله دیگر صرفاً یک جمله یا یک مجری نیست؛ بلکه تصویری از شکاف عمیق میان رسانه رسمی و واقعیت زیسته مردم است.
انتظار از رسانهای که با بودجه عمومی اداره میشود، بازتاب صداهای متنوع جامعه و کاستن از تنشهاست، نه افزودن بر خشم انباشته. تجربه سالهای گذشته نشان داده هرگاه زبان تحقیر جای گفتوگو را گرفته، نتیجهای جز بیاعتمادی و فاصله بیشتر میان مردم و ساختار رسمی نداشته است.
اعتراض اقتصادی، محصول فشار معیشتی، نااطمینانی و فرسایش امید اجتماعی است. انکار یا تمسخر آن، نه واقعیت را تغییر میدهد و نه بحران را مهار میکند. برعکس، چنین برخوردهایی میتواند احساس نادیدهگرفتهشدن را تشدید کرده و مسیرهای عقلانی اعتراض را به بنبست بکشاند.
در شرایطی که مسئولان مختلف بر ضرورت مدیریت آرام اعتراضات و جلوگیری از گسترش تنش تأکید دارند، ادبیات تند و تحقیرآمیز از تریبون رسمی، میتواند ناخواسته به همان عاملی تبدیل شود که بحران را شعلهورتر میکند. تجربههای پیشین نشان داده واژهها، گاهی بیش از تصمیمها، پیامد امنیتی دارند.
تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران بارها ثابت کرده است که نوع مواجهه با مردم در روزهای سخت، در حافظه جمعی باقی میماند. کسانی که در بزنگاهها زبان همدلی را کنار گذاشتهاند، دیر یا زود با قضاوت افکار عمومی روبهرو شدهاند؛ قضاوتی که نه با عذرخواهیهای دیرهنگام پاک میشود و نه با حذف صورتمسئله.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
