به گزارش اطلاع با ما کارگران بسیاری به دلیل دستمزد ناکافی، فشار کاری و نبود امنیت شغلی، واحدهای تولیدی را ترک کرده و به مشاغل غیررسمی روی آوردهاند. کارشناسان هشدار میدهند که ادامه این روند، بهرهوری صنایع را کاهش داده و توسعه صنعتی کشور را با مانع جدی روبهرو میکند.
در حالیکه کشور برای رونق تولید نیازمند نیروی کار متخصص و باانگیزه است، بسیاری از کارگران به دلیل پایین بودن سطح دستمزدها و شرایط سخت کاری ترجیح میدهند واحدهای صنعتی را ترک کنند و به مشاغل خدماتی یا غیررسمی روی بیاورند. این روند در ماههای اخیر شدت گرفته و زنگ خطری برای آینده تولید کشور است.
یکی از کارگران سابق یک کارخانه قطعهسازی در شهرک صنعتی شمسآباد میگوید: «بعد از پنج سال کار، فقط یک میلیون تومان بالاتر از حداقل حقوق میگرفتم. حتی اجاره خانه را هم نمیتوانستم پرداخت کنم و در نهایت مجبور شدم سراغ کار پیک موتوری بروم.» این روایت، تنها نمونهای از شرایط دشوار زندگی کارگران در واحدهای تولیدی است.
علی خدایی، نماینده کارگران در شورای عالی کار، با اشاره به بحث همیشگی اثر دستمزد بر تورم گفت: «افزایش ۴۵ درصدی مزد، تنها حدود ۲ درصد بر تورم اثر میگذارد. در واقع سهم دستمزد در قیمت تمامشده کالا و خدمات حدود ۵ تا ۸ درصد است.» او تأکید کرد که افزایش مزد سالهاست فقط جبران قدرت خرید از دست رفته کارگران است.
نسرین داوری، اقتصاددان و استاد دانشگاه، هشدار میدهد: «وقتی کارگران انگیزهای برای ماندن در تولید ندارند، سرمایهگذاری صنعتی نیز جذابیت خود را از دست میدهد.» او راهحل را در اصلاح نظام دستمزدی، تأمین امنیت شغلی و ارائه مزایای رفاهی میداند.
فعالان کارگری خواستار بازنگری جدی در تعیین حداقل حقوق متناسب با تورم و هزینههای واقعی زندگی هستند. همچنین ارائه بیمه و امکانات رفاهی میتواند کارگران را به ماندن در صنعت تشویق کند.
با توجه به شعار سال مبنی بر «جهش تولید»، نمیتوان از نقش کلیدی کارگران چشم پوشید. اگر شرایط کاری و نظام دستمزدی اصلاح نشود، چرخه تولید کشور با کمبود نیروی ماهر مواجه شده و توسعه صنعتی ایران با مانع جدی روبهرو خواهد شد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
