به گزارش اطلاع با ما ، شهردار : بحث شرط تحصیلی برای شهردار شدن بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا اداره شهر بیش از آنکه به مدرک دانشگاهی وابسته باشد، به توان مدیریت، تصمیمگیری و هماهنگی نهادی نیاز ندارد؟ تجربههای داخلی و جهانی نشان میدهد مدیریت شهری پدیدهای چندبعدی است که با فیلترهای صرفاً آموزشی قابل ارتقا نیست.
فرض پنهان در شرط تحصیلی شهردار شدن این است که شهر را میتوان مانند یک پروژه مهندسی یا فنی اداره کرد. این نگاه، واقعیت پیچیده شهر را نادیده میگیرد. شهر ترکیبی از مسائل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، زیستمحیطی و سیاسی است؛ جایی که تصمیمهای مدیریتی، بیش از فرمولهای دانشگاهی، به درک اجتماعی و مهارت تعامل نیاز دارد.
در ادبیات مدیریت شهری، موفقیت شهرداران بیشتر به توان رهبری، مدیریت تعارض منافع، مذاکره با نهادهای مختلف، شفافیت و پاسخگویی وابسته است تا عنوان مدرک تحصیلی. بسیاری از مدیران موفق شهری در جهان، الزاماً تحصیلات تخصصی شهرسازی یا مهندسی نداشتهاند، اما توانستهاند با تیمسازی و تصمیمسازی مؤثر، کیفیت زندگی شهروندان را بهبود دهند.
مرور تجربه مدیریت شهری در ایران نیز نشان میدهد داشتن مدرک مرتبط، تضمینکننده موفقیت نیست. در مقابل، برخی مدیران با پیشینههای تحصیلی متفاوت، به دلیل توان اجرایی بالا، شناخت مسائل محلی و قدرت تصمیمگیری، عملکرد قابل قبولی داشتهاند. تخصص فنی بدون مهارت رهبری، اغلب به مدیریت جزیرهای و ناکارآمدی منجر شده است.
چالش اساسی مدیریت شهری، نه فقدان مدرک تحصیلی، بلکه نبود نظام شفاف ارزیابی عملکرد، پاسخگویی و امکان عزل مدیران ناکارآمد است. جایگزین کردن این خلأ ساختاری با فیلتر تحصیلی، سادهترین اما کماثرترین راهحل است؛ راهحلی که میتواند به حذف بخشی از سرمایه انسانی توانمند منجر شود.
ارتقای حکمرانی شهری از مسیر طراحی شاخصهای عملکرد، شفافیت مالی، نظارت عمومی و پاسخگویی مدیریتی میگذرد. مدرک تحصیلی میتواند یک مزیت باشد، اما شرط اصلی نیست. شهر بیش از «دانش تخصصی»، به «مدیریت هوشمند» نیاز دارد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
