به گزارش اطلاع با ما ، سن ازدواج در ایران طی چهار سال گذشته حدود یک سال افزایش یافته؛ تغییری که در گذشته معمولاً یک دهه طول میکشید. جوانان به دلیل تغییرات اقتصادی، اجتماعی و سبک زندگی، دیرتر ازدواج میکنند و این روند در تهران شدیدتر است. به گفته علیاکبر محزون، کلانشهرها به دلیل شهرنشینی سریع، سن ازدواج بسیار بالاتری از میانگین کشوری دارند.
آمارهای ثبت احوال نشان میدهد میانگین سن ازدواج در سال ۱۴۰۰ برای زنان ۲۳.۶ و برای مردان ۲۷.۸ بود. اما در سال ۱۴۰۴ این اعداد به ۲۴.۲ و ۲۸.۳ رسیده است. یعنی تنها در چهار سال، سن ازدواج حدود یک سال افزایش یافته؛ تغییری که در دهههای گذشته معمولاً به این سرعت رخ نمیداد. این یعنی نسل جوان برای دیرتر ازدواج کردن ناخواسته رکورد میزند.
افزایش سن ازدواج تنها یک رفتار فردی نیست، بلکه بازتابی از وضعیت اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی است. هزینههای سنگین مسکن، فشار معیشت، تغییر نگاه به روابط، ادامه تحصیل و دیرتر وارد شدن به بازار کار، همگی پژواکهایی هستند که ازدواج را به سالهای بعد هل میدهند. نسل جدید انگار با تقویمی زندگی میکند که جای سفیدهایش کمتر شده است.
آمارهای پایتخت نشان میدهد تهران پدیدهای متفاوت از دیگر استانها است. در بزرگترین شهر کشور، دختران به طور متوسط سه سال و پسران دو سال دیرتر از میانگین کشوری ازدواج میکنند. سبک زندگی شهری، هزینههای بالای زندگی و فشار رقابتی کلانشهر، مسیر ازدواج را در تهران پرپیچوخمتر از سایر مناطق کرده است.
به گفته علیاکبر محزون، پژوهشگر جمعیت، افزایش سن ازدواج در کلانشهرها قابل انتظار است. جوامعی که با سرعت بالا شهرنشین شدند، معمولا سن ازدواج بالاتری دارند. دلیلش روشن است: شهرها کار، تحصیل و زندگی را پیچیدهتر میکنند و تصمیمهای مهم زندگی مانند ازدواج، بیشتر با تاخیر گرفته میشود. دیدن ازدواجهایی در سنین بالای ۳۰ یا حتی ۳۵ سال در شهرهای بزرگ دیگر پدیدهای عجیب نیست.
افزایش سن ازدواج فقط یک شاخص ساده نیست. این شاخص روی الگوهای باروری، ساختار خانواده و آینده جمعیتی کشور اثر میگذارد. هر سال که سن ازدواج بالا میرود، بازه فرزندآوری کوتاهتر میشود و تاثیر آن در نرخ تولدها دیده خواهد شد. این روند اگر ادامه پیدا کند، به سرعت شکل هرم جمعیتی را تغییر میدهد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
