به گزارش اطلاع با ما ، تهدید و پیشنهاد مذاکره: دونالد ترامپ با اتخاذ سیاستی دوگانه، ابتدا ایران را به شدت تهدید کرده و سپس پیشنهاد مذاکره داده است. این رویکرد نشان میدهد که مذاکره برای او نه یک راهحل دیپلماتیک، بلکه ابزاری برای تحقق اهدافش است. استراتژی او مبتنی بر فشار حداکثری و سپس ارائه پیشنهاد گفتگو است تا ایران را در موضع ضعف قرار داده و امتیازات مدنظرش را کسب کند.
ترامپ در سیاست خارجی خود بارها از روش “چماق و هویج” استفاده کرده است؛ به این معنا که ابتدا با تهدید و فشار، طرف مقابل را تحت فشار میگذارد و سپس پیشنهاد مذاکره را مطرح میکند. هدف اصلی او ایجاد ترس و نگرانی و سپس تحمیل شرایط دلخواه خود از طریق مذاکرات است.
برخلاف دیپلماسی سنتی که در آن مذاکره راهی برای کاهش تنش و دستیابی به توافق برد-برد است، ترامپ از مذاکره به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بیشتر و گرفتن امتیازات یکجانبه استفاده میکند. نمونه این سیاست را میتوان در مذاکرات او با کره شمالی مشاهده کرد که ابتدا تهدید به حمله نظامی کرد و سپس کیم جونگ اون را به مذاکره کشاند.
– اعمال فشار حداکثری: ترامپ با تهدیدات خود قصد دارد ایران را وادار به پذیرش شرایط سختگیرانهای کند که در راستای منافع آمریکا باشد. – بهرهبرداری داخلی و بینالمللی: او با این اقدامات، هم در داخل آمریکا حمایت جناحهای جنگطلب را جلب میکند و هم در عرصه بینالمللی نشان میدهد که آماده “مذاکره” است، تا ایران را مقصر تنشها جلوه دهد. – ایجاد دوگانگی در تصمیمگیری ایران: هدف او ایجاد تردید و دودستگی در داخل ایران برای پذیرش یا رد مذاکره است تا از این طریق سیاستهای خود را به پیش ببرد.
تجربه گذشته نشان داده که سیاست مذاکره تحت فشار معمولاً نتیجه مطلوبی برای طرف ضعیفتر ندارد. ایران میتواند با حفظ راهبرد مقاومت و دیپلماسی هوشمندانه، بدون ورود به بازی ترامپ، مسیر خود را پیش ببرد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
