کد خبر : 192686
تاریخ انتشار : یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۴ - ۲۱:۳۲

مسقط؛ ایستگاه ارزیابی و نه توافق

بخشی از استراتژی رقیب تحمیل اضطراب محاسباتی به ایران است

بخشی از استراتژی رقیب تحمیل اضطراب محاسباتی به ایران است
نشست اخیر نمایندگان ایران و آمریکا در مسقط را نه می‌توان آغاز راه توافق دانست و نه پایان بن‌بست دیپلماتیک.ت

بخشی از استراتژی رقیب تحمیل اضطراب محاسباتی به ایران است

به گزارش اطلاع با ما ، بخشی از استراتژی رقیب تحمیل : دکتر عابد اکبری، کارشناس مسائل سیاست‌خارجی و مسائل بین‌الملل- نشست اخیر نمایندگان ایران و آمریکا در مسقط را نه می‌توان آغاز راه توافق دانست و نه پایان بن‌بست دیپلماتیک.تحلیل محتوای گفت‌وگوها و واکنش‌های رسمی و غیررسمی دو طرف نشان می‌دهد که این دیدار، بیش از آنکه یک مذاکره سرنوشت‌ساز باشد، نقطه‌ای برای ارزیابی رفتار طرف مقابل و بررسی گزینه‌های ممکن بوده است.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، «استیو ویتکاف» مشاور امنیت ملی «دونالد ترامپ» در بازگشت از مسقط گزارشی مثبت اما محتاطانه به واشنگتن ارائه داده است.

برداشت او این بوده که طرف ایرانی تمایل به توافق دارد، هرچند هنوز روشن نیست این تمایل ناظر به توافقی موقت است یا مقدمات یک مذاکره جامع‌تر.

همین ارزیابی محتاطانه، دلیل سکوت نسبی رئیس‌جمهور سابق آمریکا در قبال ایران در روزهای اخیر است؛ سکوتی که از تمایل برای حفظ فضای گفت‌وگو حکایت دارد.

در سوی دیگر، مقامات ایرانی نیز مسیر سختی را در پیش دارند. نه می‌توانند توافقی را بپذیرند که در داخل به‌عنوان تسلیم تعبیر شود، و نه می‌توانند از کنار پیامدهای شکست در حفظ وضعیت موجود عبور کنند.

پیچیدگی مذاکرات اخیر، ناشی از همین الزام به رعایت هم‌زمان منطق امنیتی، افکار عمومی داخلی و پیامدهای ژئوپلیتیک است.

در چنین وضعیتی، ایالات متحده تلاش کرده با بهره‌گیری از ابزارهای فشار اقتصادی، فضا را به نفع خود تغییر دهد.

نوسانات ارزی در بازار ایران، بخشی از استراتژی فشاری است که بدون ورود به درگیری نظامی، فشار از درون را افزایش می‌دهد. هم‌زمان، نوعی تهدید غیرمستقیم و روانی نیز فعال شده است که بیش از آنکه متکی به اقدام عینی باشد، به‌دنبال افزایش اضطراب محاسباتی در طرف ایرانی است.

با وجود این تحرکات، شواهد نشان می‌دهد که امکان رسیدن به یک توافق جامع در کوتاه‌مدت بعید است.

آنچه واقع‌بینانه‌تر به نظر می‌رسد، شکل‌گیری یک توافق موقت یا محدود است؛ توافقی که تنش‌ها را کنترل کند اما در عین حال زمینه‌ساز حل نهایی بحران نباشد.

چنین توافقی می‌تواند مشابه تجربه توافق ژنو در سال ۲۰۱۳ باشد؛ شکلی از مصالحه تاکتیکی که اجازه ادامه گفت‌وگو را بدون تعهد به نتیجه قطعی فراهم می‌کند.

در مجموع، نشست اخیر مسقط را باید مقدمه‌ای برای ارزیابی مجدد تلقی کرد. نه نقشه راهی برای آن ترسیم شده و نه نقطه پایان روشنی برای آن متصور است.

مذاکره‌کنندگان فعلاً بیشتر از آنکه در جست‌وجوی راه‌حل باشند، در پی آن‌اند که از مسیرهای بن‌بست عبور نکنند.

از این منظر، مسقط بیشتر شبیه صفحه اول یک سناریوی بلندمدت است تا فصل پایانی یک نزاع پرهزینه.

این گزارش بر پایه بررسی‌های تحریریه اطلاع باما و مرور داده‌های منتشرشده در رسانه‌های کشور تنظیم شده است.

کانال اطلاع باما در تلگرام

برچسب ها :استراتژی ، ایران

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.