به گزارش اطلاع با ما ، بازار کار ایران: در دو دهه اخیر، بازار کار ایران فراز و فرودهای متعددی را تجربه کرده است؛ از رشد و امیدواری در دوره برجام تا رکود و ناامیدی پس از خروج ترامپ از توافق هستهای و پاندمی کرونا. کاهش نرخ بیکاری به زیر ۷ درصد در سالهای اخیر، نشاندهنده بهبود واقعی وضعیت اشتغال نیست و فعالان بازار کار همچنان با مشکلات جدی مواجهاند.
نرخ مشارکت در ابتدای دهه ۸۰ نزدیک به ۴۸ درصد بود و اشتغال در وضعیت مناسبی قرار داشت. اما طی سه سال ابتدایی دهه، به دلیل کمبود فرصتهای شغلی و مشکلات اقتصادی، بسیاری از فعالان بازار کار ناامید شدند و از بازار خارج شدند. این دوره را میتوان نقطه آغاز افول بازار کار ایران دانست.
دولت اول محمود احمدینژاد، با افزایش نرخ بیکاری به بیش از ۱۳ درصد و کاهش مشارکت نیروی کار، بازار کار را وارد دوره رکود کرد. فشارهای اقتصادی و نبود سیاستهای مؤثر اشتغال، باعث ناامیدی گسترده در بین جویندگان کار شد.
اعمال تحریمهای بینالمللی علیه بانکها و صنعت نفت ایران در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰، نرخ مشارکت را به زیر ۴۱ درصد رساند و بسیاری از فعالان بازار کار نتوانستند اشتغال پیدا کنند. کاهش بیکاری در این دوره صرفاً ناشی از خروج نیروهای فعال از بازار بود، نه بهبود واقعی در اشتغال.
با آغاز مذاکرات برجام و کاهش محدودیتها، تقاضا برای اشتغال افزایش یافت و نرخ مشارکت و بیکاری به ترتیب به ۴۵ و بیش از ۱۲ درصد رسید. این دوره، کوتاهمدت، امید به بهبود بازار کار را در میان جوانان و فعالان اقتصادی زنده کرد، اما پایداری نداشت.
پس از خروج آمریکا از برجام، پاندمی کرونا و بحرانهای اقتصادی، نرخ مشارکت و بیکاری به سطوح پایینتر رسید اما این کاهش نشاندهنده بهبود واقعی نبود. تعدیلهای گسترده در صنعت و رکود اقتصادی باعث شد بسیاری از کسبوکارها نتوانند به وضعیت پیشین بازگردند و فعالان بازار کار همچنان با چالش جدی مواجه باشند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
