به گزارش اطلاع با ما، ایران : مصاف ایران و ازبکستان به یکی از تکراریترین سناریوهای فوتبال آسیا تبدیل شده است؛ رویاروییهایی که از برتری مطلق شروع شد، با توقفهای پیاپی ادامه یافت و اکنون با شکستهای حسرتبار چهرهای تازه پیدا کرده است.
تقابل ایران و ازبکستان در سالهای اخیر آنقدر تکرار شده که حالا دیگر میتوان آن را یک «رویداد همیشگی» در تقویم فوتبال آسیا دانست؛ از مقدماتی جام جهانی گرفته تا فینالهای تورنمنتهای منطقهای، و حتی رقابتهایی که پیشبینی میشد مسیرشان به دیدار ایران و تیمهایی بزرگ مثل مصر برسد، دوباره به ازبکستان ختم میشود.
در ۱۲ بازی نخست، تیم ملی چهرهای مقتدر مقابل ازبکستان داشت: ۱۰ برد، یک مساوی و فقط یک شکست. شکست سال ۲۰۱۲ در تهران اگرچه تلخ بود، اما همان ضربه تبدیل شد به نقطه آغاز یک واکنش فوقالعاده؛ ایران در هفت بازی بعدی، ۷ برد پیاپی و ۶ کلینشیت ثبت کرد و عملاً تبدیل به کابوس ازبکستان شد.
همگروهی با ازبکستان در مسیر جام جهانی ۲۰۲۶، آغاز مرحلهای متفاوت بود. تیم ملی پس از هفت برد متوالی، ناگهان درگیر موجی از تساویها شد. در دو دیدار اول، ایران نتوانست ازبکستان را شکست دهد؛ حتی برد ۲–۰ خارج از خانه هم در نیمه دوم از دست رفت. مرحله سوم مقدماتی همان سناریو را تکرار کرد: دو تساوی دیگر، یکی با بازگشت ازبکستان و دیگری با دو بار عقب افتادن ایران در خانه.
اما زشتترین بخش این روند در فینال کافا رقم خورد. ایران خیلی زود با اخراج آریا یوسفی از دقیقه ۵ دهنفره شد و بازی را در وقتهای اضافه از دست داد. این شکست، دومین باخت تاریخ ایران مقابل ازبکستان و اولین شکست تیم ملی در تاشکند بود؛ پایانی تلخ برای نوار ۱۱بازیِ بدون شکست مقابل این تیم.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
