به گزارش اطلاع با ما ، اسرائیل : در حالی که تهدیدهای اسرائیل علیه ایران شدت گرفته، ارسال پیامهای «اطمینانبخش» از مسیر دیپلماتیک و همزمان برجستهسازی احتمال حمله پیشدستانه ایران، فضای امنیتی مبهمی ایجاد کرده است. این تناقض نشان میدهد تلآویو بیش از تصمیم قطعی برای جنگ، در حال مدیریت ابتکار عمل، مهار واکنش ایران و آمادهسازی افکار عمومی برای سناریوهای مختلف است.
اخبار منتشرشده از اسرائیل طی روزهای اخیر، بیش از آنکه شفاف باشد، آگاهانه متناقض است. از یکسو تهدیدهای علنی درباره جلوگیری از بازسازی توان موشکی و هستهای ایران، و از سوی دیگر ارسال پیامهای «اطمینانبخش» از مسیر روسیه. این دوگانهسازی، نه نشانه سردرگمی، بلکه بخشی از یک الگوی شناختهشده در مدیریت تنش است.
ارسال پیام غیرمستقیم به ایران از طریق پوتین، حتی اگر محتوایی آرامکننده داشته باشد، خود حامل پیام مهمتری است: تلآویو نگران واکنش زودهنگام تهران است. چنین پیامی معمولاً زمانی ارسال میشود که طرف مقابل بیم دارد سوءبرداشت، ابتکار جنگ را از دستش خارج کند.
خط خبری مربوط به احتمال حمله پیشدستانه ایران، بیش از آنکه صرفاً برآمده از دادههای میدانی باشد، کارکرد سیاسی و رسانهای دارد. این روایت، در صورت وقوع هرگونه اقدام نظامی از سوی اسرائیل، میتواند بهعنوان چارچوب توجیهی مورد استفاده قرار گیرد؛ یعنی «اقدام دفاعی برای دفع تهدید قریبالوقوع».
تهدیدهای همزمان ترامپ علیه ایران و سکوت نسبی نهادهای رسمی آمریکا، فضای خاکستری خطرناکی ایجاد کرده است. در چنین شرایطی، اسرائیل نه نیازمند مجوز علنی است و نه منتظر مخالفت رسمی. آنچه اهمیت دارد، اطمینان از نبود هزینه سیاسی سنگین در واشنگتن است.
برخلاف برخی گمانهزنیها، شواهد نشان نمیدهد آمریکا و اسرائیل اعتراضات کنونی را در سطح یک تهدید براندازانه قطعی ارزیابی کرده باشند. با این حال، اگر این اعتراضات به سمت فرسایش حرکت کند، احتمال استفاده از گزینه نظامی برای ایجاد شوک جدید همچنان روی میز باقی میماند.
تجربه عملیاتهای اخیر نشان داده که در صورت تصمیم به اقدام نظامی، شیوهها کاملاً غافلگیرکننده خواهد بود. تمرکز بر ضربات دقیق، عملیاتهای محدود اما پراثر و استفاده از تیمهای عملیاتی، بهجای جنگ فراگیر، الگوی غالب خواهد بود.
در جمعبندی میتوان گفت پرسش اصلی امروز این نیست که «جنگ میشود یا نه»، بلکه این است که اگر شود، چه کسی آغازگر خواهد بود و با چه تاکتیکی. اسرائیل تلاش میکند ابتکار آغاز را حفظ کند، ایران نیز در پی آن است که در موقعیت واکنش غافلگیرانه قرار نگیرد.
احتمال درگیری نظامی علیه ایران همچنان بالاست؛ اما نه بهعنوان یک جنگ فوری و گسترده. آنچه جریان دارد، ترکیبی از جنگ روانی، مدیریت ادراک، آمادهسازی صحنه و حفظ گزینههای باز است. در این میان، غافلگیری نه یک احتمال، بلکه یک اصل عملیاتی است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
