به گزارش اطلاع با ما ، نان : فقر در ایران دیگر آمار نیست؛ فریاد است. وقتی نمایندگان مجلس اعتراف میکنند که میلیونها نفر در این کشور حتی توان خرید نان روزانهشان را ندارند، این نه گزارش، که سندی از خیانت به عدالت است.
در سرزمینی که روی دریایی از ثروت طبیعی نشسته، خانوادههایی هستند که شب را با معدهای خالی به صبح میرسانند. ثروت در حساب بنیادها و نهادها انباشته شده، اما سفره مردم هر روز کوچکتر میشود.
مسئولان از رشد اقتصادی حرف میزنند، اما واقعیت خیابانها چیز دیگری میگوید. رشد فقر، از آمار و تحلیلها پیشی گرفته است. اصلاح ساختار؟ سالهاست وعده میدهند، اما هیچکس از اصلاح خویش آغاز نمیکند.
چرا وعدهی سادهی عدالت در پیچوخم قدرت گم شد؟ چرا اوقاف، بنیادها و ستادهایی که قرار بود خدمتگزار مردم باشند، امروز در برابر گرسنگی مردم، سکوت کردهاند؟
این فقر، فقط نبود نان نیست؛ نبودِ امید است. جامعهای که نان ندارد، رؤیا هم ندارد. و وقتی رؤیا از مردم گرفته شود، اخلاق نیز فرو میریزد. خطرناکتر از گرسنگی، عادت کردن به گرسنگی است.
گرسنگی مردم نه از تحریم آمده، نه از قضا و قدر؛ زادهی سیاستی است که عدالت را قربانی رانت کرده است. اگر این آتش فقر مهار نشود، روزی از سفرهها به خیابانها میرسد — و آنوقت، دیگر هیچ مجلسی برای گزارش دادن نخواهد ماند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
