به گزارش اطلاع با ما ، بررسی صورتهای مالی حسابرسیشده رایتل نشان میدهد که با وجود اعلام سود خالص در سال ۱۴۰۲، این شرکت همچنان با زیان انباشته سنگین و ساختار سرمایه نامتعادل روبهروست. بخش مهمی از سود گزارششده نیز از محل درآمدهای غیرعملیاتی بوده و نمیتواند نشانه پایداری سودآوری باشد. ارزیابی شرایط سال ۱۴۰۴ بیانگر آن است که رایتل هنوز در مسیر احیای واقعی قرار نگرفته و چالشهای نقدینگی و بدهیهای گذشته همچنان بر ترازنامه آن سایه انداختهاند.
در میان رقابت شدید اپراتورهای تلفن همراه، دستیابی به سودآوری پایدار و داشتن ترازنامهای سالم دو شرط اساسی برای بقا و توسعه محسوب میشود. با این حال، بررسی گزارشهای حسابرسیشده رایتل نشان میدهد که این اپراتور با وجود تلاشهای اخیر برای سودآوری، همچنان با میراث سنگین زیان انباشته سالهای گذشته دستوپنجه نرم میکند. پرسش امروز، در سال ۱۴۰۴، این است که آیا سودهایی که رایتل گزارش میکند واقعاً به معنای خروج از بحران هستند یا صرفاً تسکینی موقتی بر یک مشکل ساختاری عمیقتر؟
صورتهای مالی تلفیقی رایتل در پایان سال ۱۴۰۲، زیان انباشتهای معادل ۸ هزار و ۹۷۹ میلیارد ریال را نشان میدهد؛ رقمی نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان. این عدد در شرکت اصلی نیز تفاوت چندانی ندارد و زیان انباشته به ۸ هزار و ۲۲۱ میلیارد ریال میرسد. چنین حجم بزرگی از زیان انباشته برای اپراتوری که بیش از یک دهه فعال بوده، بیانگر سالها عملکرد ضعیف، سرمایهگذاریهای ناموفق و ناتوانی در کسب سهم بازار پایدار است. تا زمانی که این حفره مالی پر نشود، سودهای سالهای ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ نهتنها امکان تقسیم میان سهامداران را نخواهند داشت، بلکه صرف پوشش زیانها و بدهیهای گذشته خواهند شد. این وضعیت عملاً رایتل را از مسیر توسعه واقعی شبکه دور نگه میدارد.
تحلیل نسبتهای مالی پایان سال ۱۴۰۲ نشان میدهد که بخش قابل توجهی از داراییهای رایتل از محل بدهی تأمین شده است. کاهش نسبت مالکانه و اتکای بیش از اندازه به منابع استقراضی، سطح ریسک مالی شرکت را بالا برده و ظرفیت آن برای جذب سرمایههای جدید را محدود میکند. در صنعت مخابرات که توسعه شبکه به سرمایهگذاریهای پرهزینه نیاز دارد، چنین ساختاری میتواند آینده شرکت را با چالشهای جدی مواجه کند و موجب شود که استقراضهای جدید با نرخهای بالاتر، عملاً سودآوری آتی را فرسایش دهد.
در نگاه نخست، سود خالص اعلامشده رایتل در سال ۱۴۰۲ میتواند مثبت ارزیابی شود، اما مرور گزارش حسابرس تصویر متفاوتی ارائه میدهد. در بند ۶ گزارش، به درآمد غیرعملیاتی ۴ هزار و ۵۳۸ میلیارد ریالی ناشی از ضبط ضمانتنامه شرکت ZTE اشاره شده است؛ درآمدی حدود ۴۵۰ میلیارد تومان که ماهیت یکباره و غیرتکرارپذیر دارد. حذف این بخش غیرعملیاتی از صورت سود و زیان، سودآوری رایتل را به میزان قابل توجهی کاهش میدهد. در سال ۱۴۰۴ که دیگر خبری از اینگونه درآمدهای مقطعی نیست، پرسش اساسی این است که آیا رایتل توانسته جریان سودآور عملیاتی ایجاد کند یا دوباره به مسیر زیاندهی بازگشته است؟
ترکیب زیان انباشته سنگین با بدهیهای مالیاتی احتمالی، که در گزارشهای قبل مطرح شده بود، وضعیت نقدینگی رایتل را در سالهای اخیر شکننده کرده است. اگر سازمان امور مالیاتی بخشی از این بدهیها را طی سال ۱۴۰۳ یا ابتدای ۱۴۰۴ مطالبه کرده باشد، خروج نقدینگی ناشی از آن میتواند ظرفیت سرمایهگذاری و توسعه شرکت را بیش از پیش محدود کند.
اگرچه رایتل در پایان سال ۱۴۰۲ سود خالص گزارش داده، اما این سود در کنار زیان انباشته سنگین، ساختار سرمایه نامتعادل و اتکا به درآمدهای غیرعملیاتی، تصویری شکننده از وضعیت مالی این اپراتور ترسیم میکند. در سال ۱۴۰۴، مطالبه سهامداران نباید محدود به سودهای مقطعی باشد. اولویت اصلی باید بر سه محور قرار گیرد: کاهش زیان انباشته، تقویت ساختار سرمایه، و ایجاد سودآوری پایدار از محل عملیات اصلی. تا زمانی که این سه گام عملی نشوند، رایتل بیشتر به یک شرکت در مسیر احیا شباهت دارد تا یک بنگاه اقتصادی که به سلامت مالی رسیده باشد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
