به گزارش اطلاع با ما ، از میانجیگری روسیه به نامه نگاری : ترامپ با نادیده گرفتن نقش سنتی روسیه به عنوان واسطه، پیام واضحی به مسکو ارسال میکند: «آمریکا بدون واسطه با ایران ارتباط برقرار میکند.» این اقدام، قصد دارد که خط قرمزهای ایران در مواجهه با پیشنهادهای غیررسمی مشخص شود.
این نامه به عنوان یک حمله روانی حسابشده عمل میکند؛ در صورتی که آقای خامنهای پاسخ دهد، جناحهای ایدئولوژیک ایران او را به «سازش با دشمن» متهم میکنند و در صورت سکوت، جناحهای اصلاحطلب و مردم خسته از تحریمها، نظام را مسئول ناتوانی اقتصادی خواهند دانست.
در آستانه یک دوره حساس داخلی، این حرکت نمایشی ترامپ را به عنوان «رییسجمهور قاطع و صلحطلب» برجسته میکند؛ امری که هم در داخل آمریکا و هم در سطح بینالمللی میتواند فشار سیاسی را افزایش دهد.
ادعای اولیه مسکو درباره درخواست واسطهگری از سوی واشنگتن، سه هدف پنهان داشت: ارزیابی واکنش تهران، ایجاد اجماع بینالمللی و تضعیف ائتلاف تهران-مسکو. اما تجربیات گذشته، بهویژه در دوران برجام، ایران را نسبت به نقش روسیه دچار بیاعتمادی کرده است. تحقیر نقش کرملین با ارسال نامه مستقیم، ترامپ بهطور ضمنی نقش روسیه را به عنوان یک بازیگر فرعی معرفی میکند. این چرخش تاکتیکی پیام میدهد که «مسکو دیگر توانایی کنترل معادلات منطقهای را ندارد.»
ایران ممکن است از کانالهای واسطه مانند روسیه یا عمان برای انتقال پیام خود به آمریکا استفاده کند. این روش، با حفظ تابوی تعامل مستقیم، از طرف جناحهای اصلاحطلب به نفع حاکمیت محسوب میشود؛ اما سؤال اینجاست، آیا این پاسخ برای بقا و نجات اقتصادی کافی خواهد بود؟
در صورت رد مستقیم نامه و تکرار شعارهای مقاومت، حاکمیت ایران ضمن حفظ ایدئولوژی، با خطرات جدی مواجه میشود. به ویژه، فعالسازی مکانیسمهای تحریم از سوی اروپا و احتمال افزایش عملیات نظامی اسرائیل، بار دیگر بحران را تشدید میکند.
در صورت پاسخ مثبت ایران به صورت محدود، توافقی شامل آزادسازی بخشی از داراییهای مسدودشده در ازای توقف غنیسازی ۶۰٪ میتواند به عنوان «پیروزی هر دو طرف» مطرح شود.
عدم پاسخ یا رد آشکار، میتواند زمینهساز تشدید تحرکات نظامی (به ویژه از سوی اسراییل در خلیج فارس) و افزایش فشارهای اقتصادی توسط واشنگتن گردد.
اگر بنبست ادامه یابد، احتمالاً مسکو مجدداً به عنوان واسطه مطرح خواهد شد، اما این بار با شرایط سختتر و پیششرطهای بیشتر از سوی واشنگتن.
چرخش تاکتیکی آمریکا از میانجیگری روسیه به نامه مستقیم، بخشی از استراتژی حسابشدهای است که ترکیبی از تهدید نظامی، فشار اقتصادی و دیپلماسی نمایشی را در بر میگیرد. ترامپ قصد دارد تهران را مجبور کند بین دو گزینه انتخاب کند: الف) پذیرش ریسک سیاسی مذاکره برای نجات اقتصادی در حال فروپاشی ب) تثبیت گفتمان مقاومت و تحمل هزینههای فزاینده، از جمله احتمال بروز عملیات نظامی
نتیجه این بازی چندوجهی، نه تنها تعیینکننده آینده روابط ایران و آمریکا خواهد بود، بلکه توازن قوای منطقهای و نقش روسیه به عنوان بازیگری که هم شریک و هم رقیب است، نیز در دنیای دیپلماسی به شدت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. هر مانور اشتباه میتواند آتش بحران را شعلهورتر کند و هر تصمیم هوشمندانه، پنجرهای نادر برای تنفس در منطقه باز کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
