به گزارش اطلاع با ما ، اعتراضات : اعتراضات اخیر اصناف و بازاریان، دولت را به واکنش واداشت و به دیداری مستقیم با رئیسجمهور انجامید؛ دیداری که بیش از آنکه نشانه حل بحران باشد، علامتی از عمق نارضایتی اقتصادی و فرسودگی اجتماعی است. منتقدان میگویند گفتوگو، اگر با تغییر مسیر سیاستها همراه نباشد، نمیتواند مانع تکرار اعتراضات شود.
سالهاست این تصور در افکار عمومی شکل گرفته که فاصلهای عمیق میان دولت و جامعه وجود دارد؛ فاصلهای که حتی فریادهای معیشتی نیز بهسختی از آن عبور میکند. با این حال، اعتراضات اخیر بازاریان نشان داد که وقتی سرمایه و بقا به خطر میافتد، حتی محافظهکارترین اقشار نیز به صحنه میآیند و دیوارهای بلند سیاست را به لرزه درمیآورند.
بازاریان معمولاً در اعتراضات اجتماعی نقش پررنگی ندارند، اما اینبار شرایط اقتصادی آنها را به نقطهای رساند که سکوت را پرهزینهتر از اعتراض دیدند. همراهی بخشی از جامعه فرسوده از تورم و گرانی با این اعتراضات، پیام روشنی داشت: بحران از لایههای پایین جامعه عبور کرده و به قلب اقتصاد رسیده است.
واکنش سریع دولت و دستور رئیسجمهور برای گفتوگو با نمایندگان معترضان، از منظر شکلی اقدامی مثبت تلقی شد. اما پرسش اساسی این است که آیا این واکنش، نتیجه درک عمیق بحران است یا تلاشی برای مهار موج نارضایتی؟ بسیاری معتقدند اگر فشار بازاریان نبود، شاید صدای اعتراضات معیشتی همچنان در حاشیه میماند.
تصمیماتی مانند تعلیق برخی الزامات مالیاتی، توقف موقت فشارهای سامانهای و وعده اصلاح ساختارها، اگرچه میتواند تنفس کوتاهمدتی برای اصناف ایجاد کند، اما ریشه بحران را هدف نمیگیرد. تورم مزمن، ناترازیهای اقتصادی و کاهش مداوم قدرت خرید، مسائلی نیستند که با مسکنهای موقتی حل شوند.
طرح موضوع «میراث انباشته دولتهای پیشین» از سوی رئیسجمهور، واکنشهای متفاوتی به همراه داشت. منتقدان میگویند جامعه از دولت مستقر انتظار حل مسئله دارد، نه صرفاً توصیف گذشته. تأخیر در شفافسازی وضعیت تحویلی و تداوم برخی سیاستها، این پرسش را تقویت کرده که آیا ارادهای جدی برای تغییر مسیر وجود دارد یا خیر.
یکی از محورهای انتقاد، تداوم نسخههای اقتصادی آزمودهشده و کماثر است. تکرار سیاستهایی که پیشتر نتیجه ندادهاند، اعتماد عمومی را فرسوده کرده و باعث شده گفتوگوهای دولتی بیشتر به «گفتاردرمانی» شبیه شوند تا اصلاح واقعی.
دیدار بازاریان و اصناف با رئیسجمهور، بیش از آنکه نشانه پایان بحران باشد، هشداری جدی درباره عمق شکاف معیشتی است. گفتوگو زمانی معنا پیدا میکند که به تغییر سیاستها، اصلاح ساختارها و بازسازی اعتماد عمومی منجر شود. در غیر این صورت، صدای اعتراض شاید مدتی فروکش کند، اما ریشههای نارضایتی همچنان باقی خواهد ماند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
