به گزارش اطلاع با ما ، غنیسازی ایران: نشست اخیر شورای امنیت بار دیگر نشان داد اختلاف اصلی در پرونده هستهای ایران نه بر سر جزئیات فنی، بلکه بر سر «اصل غنیسازی» است. آمریکا همچنان بر سیاست غنیسازی صفر پافشاری میکند و ایران این رویکرد را مغایر حقوق خود میداند. در این میان، شکاف عمیق میان اعضای شورا، مسیر دستیابی به توافق را پیچیدهتر از گذشته کرده است.
نشست اخیر شورای امنیت بهجای نزدیککردن دیدگاهها، بار دیگر شکافهای قدیمی را آشکار کرد. اختلافنظرها نهتنها میان ایران و آمریکا، بلکه در میان اعضای دائم و غیردائم شورا نیز بهوضوح دیده شد. نتیجه این وضعیت، جلسهای بود که بیش از آنکه خروجی عملی داشته باشد، تصویری از سردرگمی دیپلماتیک ارائه داد.
در قلب این مناقشه، مسئله غنیسازی قرار دارد. از یک سو، واشنگتن هرگونه غنیسازی در داخل ایران را غیرقابلپذیرش میداند و آن را پیششرط هر مذاکرهای معرفی میکند. از سوی دیگر، تهران تأکید دارد که حذف کامل غنیسازی، با حقوق کشورها در چارچوب معاهدات بینالمللی سازگار نیست. همین تقابل، مذاکرات را پیش از آغاز، وارد بنبست میکند.
یکی از محورهای اختلاف در نشست اخیر، تفسیرهای متناقض از وضعیت قطعنامه ۲۲۳۱ و مکانیسم بازگرداندن تحریمها بود. برخی کشورها بر فعال بودن این سازوکار تأکید دارند و آن را مبنای فشار جدید میدانند، درحالیکه گروهی دیگر این اقدام را فاقد اجماع حقوقی و سیاسی تلقی میکنند. این اختلاف، اعتبار و کارآمدی شورای امنیت را نیز با چالش مواجه کرده است.
مواضع متفاوت روسیه و چین در برابر کشورهای غربی، بار دیگر نشان داد که پرونده هستهای ایران به میدان رقابتهای ژئوپلیتیک تبدیل شده است. در این فضا، اجماعسازی دشوارتر میشود و هر ابتکار دیپلماتیک در معرض وتو یا بیاثر شدن قرار میگیرد.
اگرچه برخی اعضا بر ضرورت باز ماندن کانالهای گفتوگو تأکید دارند، اما همزمان فشارها و تهدیدهای سیاسی نیز ادامه دارد. این دوگانگی پیام روشنی به طرفها ارسال نمیکند و اعتماد لازم برای آغاز مذاکرات معنادار را تضعیف میکند.
در شرایط فعلی، جامعه بینالمللی میان دو مسیر قرار دارد: تشدید فشارها با امید تغییر رفتار، یا بازگشت به میز مذاکره با پذیرش واقعیتهای میدانی و حقوقی. تجربه سالهای گذشته نشان داده که مسیر اول، اغلب به افزایش تنش منجر شده و مسیر دوم نیازمند انعطاف و اعتمادسازی متقابل است.
نشست اخیر شورای امنیت نشان داد که مناقشه غنیسازی همچنان گره اصلی پرونده هستهای ایران است. بدون عبور از سیاستهای حداکثری و یافتن نقطه تعادل میان حقوق و نگرانیها، دیپلماسی در همین چرخه تکرار خواهد شد. توافق پایدار، تنها زمانی دستیافتنی است که غنیسازی نه بهعنوان ابزار فشار، بلکه بهعنوان موضوعی قابل مذاکره در چارچوبی واقعبینانه دیده شود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
