به گزارش اطلاع با ما ، سینمای ایران: با وجود برگزاری روز ملی سینما، بسیاری معتقدند «سینمای ایران» دیگر ملی نیست. سانسور، ممنوعالکاری، انحصار، و رانت ساختاری باعث شده این سینما از دغدغههای واقعی مردم فاصله بگیرد و پر از چهرههای میانمایهای شود که تنها با تبلیغات و رانت بزرگ شدهاند.
۲۱ شهریور بهعنوان روز ملی سینما انتخاب شده اما این تاریخ ارتباط مستقیمی با وقایع مهم سینمای ایران ندارد. انتخابی نمادین است که بیش از آنکه معنا داشته باشد، یادآور فاصله میان سینما و هویت ملی است.
بعد از انقلاب ۵۷، حذف بسیاری از فیلمسازان بزرگ و محدودیتهای سازمانیافته، سینمای ایران را از «ملیشدن» دور کرد. امروز هم ممنوعالکاری و ممنوعالتصویری ادامه دارد و تیغ سانسور بالای سر بسیاری از فیلمسازان است.
از دهه ۶۰، نهادهای دولتی با تعیین «سزاوار» و «غیرسزاوار» بودن فیلمسازان، فرصتهای برابر را از بین بردند. برخی استعدادها پرورش یافتند اما بسیاری دیگر در سایه انحصار سرکوب شدند. حتی برخی از پرورشیافتگان این سیستم، بدون رانت نمیتوانستند در سطح بمانند و تدریجاً دچار افت شدند.
سینمای امروز ایران مملو از فیلمسازانی است که با آثار متوسط بهعنوان «شاهکار» معرفی شدهاند. برخوردهای متکبرانه برخی از آنان با نقدها نشان میدهد فضای سینما به سمت خودبزرگبینی و بیارتباطی با واقعیت رفته است.
فیلمهای اکران عمومی امروز کمتر به دغدغههای واقعی جامعه میپردازند. تحولات اجتماعی سالهای اخیر در این سینما بازتابی ندارند و موضوعات حساس بیشتر در فیلمهای زیرزمینی دیده میشود. سینمای رسمی تنها بخشی از جامعه را نمایندگی میکند و بسیاری از مردم از آن بیگانهاند.
با تداوم سانسور، رانت و فاصله از مردم، «سینمای ایران» بیش از هر زمان دیگر از عنوان «ملی» دور شده است. برای بازگشت به جایگاه واقعی، این سینما نیازمند بازنگری جدی در ساختارها و نگرشها است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
