به گزارش اطلاع با ما پس از موج کمدیهای سطحی و آثار خشن شبکه نمایش خانگی، دو اثر متفاوت یعنی سریال «تاسیان» و فیلم سینمایی «پیرپسر» توانستند فضای فرهنگی و اجتماعی ایران را تحتتأثیر قرار دهند. این دو اثر فراتر از دنیای نمایش، به میدان مناقشههای اجتماعی و سیاسی کشیده شدند و حساسیتهای گستردهای را در میان طیفهای مختلف مخاطبان برانگیختند.
سریال «تاسیان» با روایت عاشقانهای در بستر دهه ۵۰ توانست طیف وسیعی از مخاطبان را جذب کند؛ از جوانانی که تجربهای از آن دوران نداشتند تا نسل قدیمیتر که با نوستالژی آن سالها همراه شدند. اما در سوی مقابل، برخی منتقدان شیوه پرداختن به ساواک و تصویر اجتماعی آن دوره را نوعی «سفیدشویی» دانستند. همین تقابل، سریال را به یکی از پرحاشیهترین تولیدات سالهای اخیر بدل کرد.
فیلم «پیرپسر» اکتای براهنی با مدتزمان غیرمعمول سهساعته و روایت متفاوت از روابط پدر و پسر، بازخوردهای شدیدی را برانگیخت. عدهای آن را شاهکار و اثری پیشرو دانستند، در حالیکه گروهی دیگر آن را «تابوشکن» و «غیرقابل پذیرش» توصیف کردند. این دوگانگی باعث شد فیلم به سوژهای داغ در میان منتقدان، مورخان و مخاطبان خاص سینما تبدیل شود.
واکنشهای شدید به این دو اثر تنها در چارچوب هنری نماند، بلکه بازتابی از شرایط خاص اجتماعی و سیاسی ایران در سالهای اخیر بود. جامعهای که زیر فشار بحرانهای مختلف قرار دارد، به آثاری با بار عاطفی و تاریخی قویتر واکنش صفر و صدی نشان داد و همین امر «تاسیان» و «پیرپسر» را به نمونههایی بیسابقه در حافظه نمایشی کشور بدل کرد.
موفقیت و حواشی «تاسیان» و «پیرپسر» نشان میدهد که سینما و شبکه نمایش خانگی هنوز هم ظرفیت بالایی برای اثرگذاری اجتماعی و شکلدهی به گفتمان عمومی دارند. این آثار ثابت کردند که در ایران، هنر نمایشی تنها یک سرگرمی نیست، بلکه میتواند به میدان مناقشات جدی اجتماعی و سیاسی وارد شود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
