به گزارش اطلاع با ما ، مجرد: نگار صالحی – طبق آمارهای رسمی وزارت بهداشت ۱۷ میلیون جوان داریم که هنوز پای سفره عقد ننشستهاند. این عدد میلیونی، نمایشی از یک بنبست است. بنبستی که در آن، «ازدواج» از یک مرحلهی طبیعی زندگی، تبدیل به پروژهای پرخطر شده که آمارش در سال ۱۴۰۳ نسبت به یک دههی قبل ۴۰ درصد سقوط کرده است.
ما عادت کردهایم جوانان را متهمان ردیف اول کاهش جمعیت ببینیم؛ کسانی که انگار از روی رفاهزدگی، تن به ازدواج نمیدهند. اما واقعیت تلختر از این قضاوتهاست. جوانی که در تهران باید برای یک آپارتمان معمولی، میانگین ۴۵۰ میلیون تومان پول پیش و ۱۸ میلیون تومان اجاره بدهد، چطور میتواند به «ما» شدن فکر کند؟
وقتی تورم اجارهبها از ۴۵درصد عبور میکند و آینده شبیه به کلافی سردرگم میشود، تجرد از یک انتخاب پا را فراتر میگذارد و به یک «اجبارِ تحمیلی» تبدیل میشود.
سیاستگذاران با عدد و نمودار هشدار میدهند که ایران دارد پیر میشود و آمار «تجرد قطعی» ۷ برابر شده ، اما واقعیت این است که جوان با تورم و جیب خالی زندگی میکند. جوانی جمعیت با پوستر و وامهای قطرهچکانی اتفاق نمیافتد؛ زمانی رخ میدهد که آن جوان، تصویرِ روشنی از فردا داشته باشد، نه اینکه هر صبح با ترس عقبماندن از قیمت نان و سقف بیدار شود
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
