به گزارش اطلاع با ما ، کیفیت اینترنت موبایل در ایران برای بسیاری از کاربران دیگر یک تجربه ثابت نیست؛ ممکن است یک خیابان اینترنت مناسب باشد و چند صد متر آنطرفتر، سرعت و پایداری به شکل محسوسی افت کند. بررسی عوامل مختلف نشان میدهد اختلال شبکه را نمیتوان به یک علت واحد نسبت داد؛ وضعیت دکلها، ازدحام شبکه، قطعی برق، محدودیتهای اینترنتی و وابستگی بالای کاربران به اینترنت همراه، همگی میتوانند در کیفیت نهایی اتصال نقش داشته باشند.
برای بسیاری از کاربران، اینترنت موبایل دیگر یک سرویس قابل پیشبینی نیست. ممکن است در یک نقطه اتصال بدون مشکل برقرار باشد و چند دقیقه بعد، در همان منطقه سرعت کاهش پیدا کند یا ارتباط برای مدتی از دسترس خارج شود.
در چنین شرایطی، دیدن علامت 4G یا 5G روی گوشی لزوماً به معنای داشتن اینترنت سریع و پایدار نیست. آنتن وجود دارد، بسته اینترنت نیز فعال است، اما باز شدن یک صفحه ساده ممکن است چندین ثانیه طول بکشد یا یک تماس اینترنتی بارها قطع شود.
یکی از ویژگیهای اختلالات اخیر، تفاوت محسوس کیفیت اینترنت در مناطق مختلف است. یک کاربر ممکن است در محل کار خود اتصال مناسبی داشته باشد، اما هنگام رفتن به خانه با افت سرعت یا ناپایداری مواجه شود.
حتی در یک منطقه مشخص نیز ممکن است کیفیت اینترنت در ساعات مختلف تغییر کند. افزایش تعداد کاربران در ساعات پرترافیک، ظرفیت محدود یک سایت مخابراتی یا مشکلات مربوط به انتقال داده میتواند تجربه متفاوتی برای مشترکان ایجاد کند.
به همین دلیل نمیتوان صرفاً با نگاه کردن به میانگین سرعت یک اپراتور درباره تجربه واقعی تمام کاربران قضاوت کرد.
در برخی موارد، پاسخ مراکز پشتیبانی اپراتورها به مشکلات منطقهای مربوط میشود. وضعیت یک سایت مخابراتی، ظرفیت تجهیزات، اختلال در لینک انتقال یا مشکلات فنی میتواند باعث شود کاربران یک محدوده مشخص با افت کیفیت مواجه شوند.
گاهی نیز به مشترک پیشنهاد میشود تنظیمات شبکه را تغییر دهد، گوشی را خاموش و روشن کند یا مدتی برای رفع مشکل سایت منطقه منتظر بماند.
این توضیحات میتوانند برای یک اختلال محلی کاملاً منطقی باشند، اما وقتی شکایتها در مناطق مختلف تکرار میشوند، سؤال بزرگتری مطرح میشود: آیا مشکل فقط چند دکل خاص است یا شبکه با مجموعهای از فشارهای همزمان روبهرو شده است؟
زیرساخت ارتباطی نیز مانند بسیاری از تجهیزات دیگر به برق وابسته است. سایتهای مخابراتی برای زمان قطع برق از تجهیزات پشتیبان استفاده میکنند، اما این منابع ظرفیت نامحدود ندارند.
تکرار خاموشی یا طولانی شدن قطعی برق میتواند عملکرد برخی سایتها و تجهیزات ارتباطی را تحت تأثیر قرار دهد. در نتیجه، ممکن است اختلال اینترنت در یک منطقه به شکل کاهش ظرفیت یا ناپایداری اتصال خود را نشان دهد.
بنابراین قطعی برق میتواند یکی از عوامل افت کیفیت باشد، اما نمیتوان تمام اختلالات اینترنت کشور را صرفاً به خاموشی نسبت داد.
عامل دیگری که نمیتوان از آن چشمپوشی کرد، وضعیت محدودیتهای اینترنتی و استفاده گسترده از VPN است.
وقتی کاربر برای دسترسی به یک سرویس مجبور است ابتدا به یک سرور واسطه متصل شود، مسیر انتقال داده طولانیتر و پیچیدهتر میشود. این موضوع میتواند باعث افزایش تأخیر و کاهش سرعت مؤثر اتصال شود.
در نتیجه، حتی اگر ارتباط میان گوشی و دکل از نظر فنی مناسب باشد، مسیر بعدی انتقال داده میتواند کیفیت تجربه کاربر را کاهش دهد.
البته این به معنای آن نیست که تمام مشکلات اینترنت ناشی از فیلترینگ است؛ اختلال شبکه معمولاً حاصل مجموعهای از عوامل فنی و زیرساختی است.
یکی از اشتباهات رایج این است که تعداد خطوط آنتن با کیفیت اینترنت یکی گرفته شود.
گوشی ممکن است آنتن کامل داشته باشد، اما ظرفیت سایت مخابراتی در آن لحظه برای تعداد کاربران موجود کافی نباشد. در این شرایط، قدرت سیگنال خوب است ولی سرعت انتقال داده کاهش پیدا میکند.
به زبان ساده، ممکن است ارتباط گوشی با دکل خوب باشد اما خود دکل یا مسیر انتقال اطلاعات با ازدحام مواجه شده باشد.
یکی از مشکلات ساختاری، وابستگی بالای کاربران ایرانی به اینترنت همراه است.
وقتی بخش بزرگی از مصرف اینترنت خانوارها از طریق شبکه موبایل انجام شود، فشار بیشتری به سایتهای 4G و 5G وارد خواهد شد؛ بهخصوص در ساعات عصر و شب که مصرف اینترنت افزایش پیدا میکند.
در چنین شرایطی، توسعه اینترنت ثابت پرسرعت میتواند بخشی از بار شبکه موبایل را کاهش دهد. اما صرف وجود پوشش فیبر نوری نیز کافی نیست و باید تعداد اتصالهای فعال و استفاده واقعی کاربران از این زیرساخت افزایش پیدا کند.
ممکن است گزارشهای رسمی، متوسط سرعت و میزان پایداری شبکه را در سطح قابل قبولی نشان دهند، اما یک کاربر همچنان از اینترنت خود ناراضی باشد.
دلیل این تفاوت، میانگینگیری است. یک عدد ملی نمیتواند وضعیت تکتک محلهها، ساختمانها و سایتهای مخابراتی را نشان دهد.
کاربر با «میانگین کشوری» اینترنت استفاده نمیکند؛ او همان اتصال را در همان ساعت و همان نقطهای تجربه میکند که گوشی در دستش قرار دارد.
شاید مهمترین تغییر در تعریف کیفیت اینترنت همین باشد. اینترنت ممکن است کاملاً قطع نشده باشد، اما وقتی سرعت دائماً تغییر میکند، صفحات با تأخیر باز میشوند، تماسهای اینترنتی قطع میشوند یا اتصال به سرویسهای مختلف ناپایدار است، کاربر عملاً یک اینترنت قابل اعتماد در اختیار ندارد.
بنابراین سنجش کیفیت شبکه باید فراتر از یک سؤال ساده درباره «وصل بودن یا نبودن» باشد.
فیلترینگ، استفاده گسترده از VPN، وضعیت دکلها، ازدحام شبکه، قطعی برق و ضعف زیرساخت اینترنت ثابت میتوانند هرکدام بخشی از پازل اختلال اینترنت را تشکیل دهند.
به همین دلیل، نسبت دادن تمام مشکلات به یک عامل مشخص، تصویر کاملی ارائه نمیدهد. آنچه کاربران نیاز دارند، شبکهای پایدار و قابل پیشبینی است؛ شبکهای که کیفیت آن با تغییر محله، ساعت یا شرایط لحظهای به شکل شدید تغییر نکند.
در نهایت، اینترنت خوب فقط اینترنتی نیست که «وصل باشد». اینترنت زمانی باکیفیت است که کاربر بتواند روی آن برای کار، آموزش، تماس، کسبوکار و زندگی روزمره حساب کند؛ بدون اینکه بداند مشکل بعدی قرار است از دکل، برق، ازدحام شبکه یا مسیر دسترسی به اینترنت ایجاد شود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
