به گزارش اطلاع با ما ، ایرانخودرو: محمدرضا تنکمان فرد نوشت: یک سال پس از واگذاری مدیریت ایرانخودرو به بخش خصوصی، نشانهها حاکی از تغییر الگوی تصمیمگیری به نفع افزایش قیمت و کاهش عرضه است؛ روندی که بدون بهبود محسوس کیفیت، تنوع محصول یا شفافیت در پاسخگویی، فشار بیشتری را به مصرفکننده نهایی منتقل کرده است.
خصوصیسازی در ادبیات اقتصادی معمولاً با مفاهیمی مانند افزایش بهرهوری، رقابتپذیری و بهبود کیفیت همراه است. با این حال، بررسی عملکرد یکساله ایرانخودرو پس از خصوصیسازی نشان میدهد آنچه در عمل رخ داده، بیشتر تغییر در سیاستهای قیمتگذاری و عرضه بوده تا تحول در محصول یا فناوری.
در ماههای گذشته، قیمت کارخانهای محصولات ایرانخودرو چندینبار افزایش یافته؛ افزایشی که غالباً بدون ارائه توضیح شفاف درباره بهبود کیفیت، کاهش هزینههای پنهان یا ارتقای فناوری صورت گرفته است. این روند، بهجای متعادلسازی بازار، عملاً به تشدید فاصله قیمت کارخانه و بازار آزاد منجر شده است.
حذف محدودیتهای قرعهکشی در نگاه اول میتوانست نشانهای از بهبود شرایط تولید باشد، اما کاهش محسوس تعداد خودروهای عرضهشده در طرحهای فروش نشان داد که مسأله اصلی، نه روش فروش، بلکه سطح عرضه است؛ موضوعی که همچنان حلنشده باقی مانده است.
در این بازه زمانی، نه ارتقای محسوسی در کیفیت محصولات مشاهده شده و نه خودروی جدید یا فناوری بهروزی معرفی شده است. این در حالی است که یکی از مهمترین انتظارات از مدیریت خصوصی، سرمایهگذاری در نوآوری و تنوع محصول است؛ انتظاری که تاکنون برآورده نشده است.
تداوم این روند بدون ارائه گزارشهای شفاف، گفتوگو با افکار عمومی یا تشریح برنامههای آینده، موجب شده برداشت غالب این باشد که خصوصیسازی بیشتر به انتقال هزینهها به مصرفکننده انجامیده تا اصلاح ساختار صنعت خودرو.
آنچه از عملکرد یکساله ایرانخودرو خصوصی به نظر میرسد، تثبیت سیاست افزایش قیمت و مدیریت عرضه باشد. در چنین شرایطی، خصوصیسازی زمانی میتواند معنای واقعی خود را پیدا کند که منافع آن همزمان به مصرفکننده، بازار و صنعت برسد؛ نه صرفاً به تراز مالی شرکت.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
