به گزارش اطلاع با ما ، پزشکیان: موج استیضاحهای پیاپی علیه وزرای دولت مسعود پزشکیان، تنها یک سال پس از تشکیل کابینه، فضای سیاسی کشور را به سمت تنش و بیثباتی مدیریتی سوق داده است؛ روندی که از نگاه برخی ناظران بیش از آنکه ریشه در نقد عملکرد داشته باشد، نشانهای از فشار سیاسی و تلاش برای تغییر موازنه قدرت در دولت است.
کابینه مسعود پزشکیان با شعار «وفاق ملی» و با ترکیبی متوازن از جریانهای مختلف سیاسی موفق شد بدون مانع جدی از مجلس رأی اعتماد بگیرد. اما این همدلی سیاسی، چندان دوام نیاورد. گذشت زمان نشان داد که بخشی از مجلس، بهویژه جریانهای تندرو، رویکردی متفاوت نسبت به دولت در پیش گرفتهاند؛ رویکردی که بهتدریج از مسیر تذکر و انتقاد عبور کرد و به ابزار استیضاح رسید.
هرچند در ظاهر، عملکرد وزرا بهعنوان دلیل اصلی استیضاحها مطرح میشود، اما همزمانی و گستردگی این طرحها شائبه نگاه جناحی به ابزار نظارتی مجلس را تقویت کرده است. طرح استیضاح وزرای کار، کشاورزی، راه، نیرو و اکنون ورزش، تصویری از یک فشار سازمانیافته بر دولت ارائه میدهد؛ فشاری که پیامد آن فراتر از تغییر یک یا دو وزیر است.
در تاریخ جمهوری اسلامی، استیضاح وزرا مسبوق به سابقه بوده است؛ اما تعدد و سرعت استیضاحها آن هم تنها یک سال پس از آغاز به کار دولت، وضعیتی متفاوت را رقم زده است. برخی نمایندگان از در دستور کار بودن استیضاح تا هشت وزیر سخن میگویند؛ سناریویی که در صورت تحقق، میتواند دولت را با بازتعریف جدی کابینه مواجه کند.
بر اساس اصل ۱۳۶ قانون اساسی، تغییر نیمی از اعضای کابینه، رئیسجمهور را موظف میکند مجدداً برای کل هیأت وزیران از مجلس رأی اعتماد بگیرد. هرچند عملی شدن چنین سناریویی بعید به نظر میرسد، اما حتی طرح آن نیز میتواند دولت را در موقعیت شکننده مدیریتی قرار دهد و هزینه تصمیمگیری را افزایش دهد.
در این میان، فراکسیون مستقلین مجلس که پیشتر بهعنوان حامی دولت شناخته میشد، نقشی کمرنگ و منفعل ایفا کرده است. این فراکسیون با وجود آنکه از نظر عددی میتواند موازنه را تغییر دهد، تاکنون نه در صحن مجلس و نه در فضای رسانهای، واکنشی اثرگذار در برابر موج استیضاحها نشان نداده است. این سکوت، عملاً میدان را برای جریانهای تندرو باز گذاشته و فشار بر دولت را تشدید کرده است.
برخی جلسات غیرعلنی فراکسیون مستقلین با وزرای در معرض استیضاح برگزار شده، اما این گفتوگوها تاکنون نتوانسته روند استیضاحها را متوقف یا حتی کند کند. نبود موضعگیری شفاف رسانهای و فقدان کنش فعال سیاسی، از وزن این تلاشها کاسته و امکان خنثیسازی فشارها را محدود کرده است.
تداوم این فضا، بیش از هر چیز منجر به ناامنی مدیریتی و تعلیق تصمیمهای کلان اجرایی میشود. وزرایی که در معرض استیضاح قرار دارند، ناچارند بخش مهمی از انرژی خود را صرف بقا در جایگاهشان کنند؛ موضوعی که میتواند عملکرد دولت را در حوزههای اقتصادی، عمرانی و اجتماعی تضعیف کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
