به گزارش اطلاع با ما با گذشت بیش از یک دهه از آغاز پروژه جاده ابریشم نوین چین، ایران هنوز جایگاه برجستهای در این طرح ندارد. اکنون نگاهها به کریدور جنوبشرقی و اتصال از طریق پاکستان معطوف شده است؛ مسیری که میتواند عقبماندگیهای گذشته را جبران کند یا همانند مسیرهای پیشین در ابهام باقی بماند.
با وجود موقعیت ژئوپلیتیکی ایران، این کشور تاکنون نتوانسته جایگاه راهبردی خود را در ابتکار کمربند و جاده چین تثبیت کند. پروژههای موازی در کشورهای همسایه، بخشی از مزایای این مسیر را از ایران دور کرده است.
در سالهای اخیر، تلاشهایی از طریق مسیرهای شمالشرقی مانند سرخس، اینچهبرون و کریدور شمال–جنوب انجام شد. اما مشکلاتی چون تأمین مالی، ناهماهنگی اجرایی و بروکراسی موجب شدند بسیاری از این پروژهها به نتیجه کامل نرسند.
اکنون نگاهها به مسیر جنوبشرقی و اتصال به کریدور اقتصادی چین–پاکستان معطوف شده است. نزدیکی به بندر گوادر، دسترسی به آبهای آزاد و موقعیت مرزی سیستان و بلوچستان، این مسیر را به یک گزینه جدی برای ورود به شبکه جاده ابریشم تبدیل کرده است.
با وجود ظرفیت بالا، چالشهایی همچون توسعه زیرساختهای ریلی و جادهای شرق کشور، عدم عضویت رسمی در پروژه BRI و رقابت مسیرهای جایگزین همچنان پابرجاست.
در صورت بهرهگیری از همکاری سهجانبه ایران–پاکستان–چین، تکمیل زیرساختهای شرقی و هماهنگی نهادی، این مسیر میتواند علاوه بر اتصال ایران به جاده ابریشم، توسعهای پایدار برای جنوب شرق کشور به همراه داشته باشد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
