به گزارش اطلاع با ما، مکانیسم ماشه و پایان مدارای ایران: با نزدیک شدن به پایان اعتبار مکانیسم ماشه در برجام، سه کشور اروپایی (فرانسه، انگلیس و آلمان) تلاش دارند با ادبیاتی تهدیدآمیز، جمهوری اسلامی ایران را تحت فشار قرار دهند. اما استناد آنان به این ابزار، با توجه به عملکرد غیرمتعهدانهشان در برجام، فاقد مشروعیت است. ایران باید هزینه سیاسی و امنیتی چنین اقداماتی را افزایش دهد و از سیاست مقاومت فعال برای بازدارندگی استفاده کند؛ نه مدارا و امتیازدهی.
پس از خروج آمریکا از برجام، کشورهای اروپایی نیز عملاً تعهدات اقتصادی خود را اجرا نکردند. حال در آستانه پایان اعتبار مکانیسم ماشه در ۱۸ اکتبر، تلاش دارند با سوءاستفاده از بندهای حقوقی برجام، فشار حداکثری را علیه ایران تشدید کنند. این رفتار بیش از آنکه نشان از پایبندی به توافق باشد، حاکی از باجخواهی استراتژیک پیش از بسته شدن مسیر حقوقی استفاده از «اسنپبک» است.
کشورهای تروئیکای اروپا از لحاظ اخلاقی و سیاسی هیچ مشروعیتی برای استناد به اسنپبک ندارند. آنها خود نقضکننده توافق هستند و ناتوانیشان در اجرای وعدههای برجامی، آنها را همردیف با واشنگتن قرار میدهد. بنابراین هرگونه استناد آنها به مکانیسم ماشه را باید استفاده از یک «حق نامشروع» تلقی کرد؛ حقی که باید با واکنش سخت ایران مواجه شود.
در برابر تهدیدات احتمالی، ایران گزینههایی مهم و بازدارنده در اختیار دارد: از اخراج بازرسان آژانس بینالمللی انرژی اتمی گرفته تا خروج از NPT، احیای برنامههای پنهانسازی و حتی تسلیحاتی کردن جهتگیری هستهای. این ابزارها باید بهصورت علنی در گفتمان رسمی دستگاه دیپلماسی کشور مورد اشاره قرار گیرد تا برای اروپا هزینهساز باشد.
اروپاییان رفتار خود را براساس منطق هزینه-فایده تنظیم میکنند. از اینرو ایران باید با افزایش هزینههای استراتژیک هرگونه اقدام خصمانه، تروئیکا را از ادامه این مسیر منصرف کند. راهبرد «مقاومت فعال» نهتنها بازدارنده است، بلکه بهمراتب واقعگرایانهتر و اثربخشتر از دیپلماسی منفعلانه یا عقبنشینی در برابر فشارهای غربی است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
