بخش بزرگی از شاغلان ایران بدون قرارداد پایدار، بیمه و چشم‌انداز شغلی مشخص کار می‌کنند. گسترش اشتغال غیررسمی، به‌ویژه در روستاها و بنگاه‌های کوچک، باعث شده «داشتن شغل» دیگر به‌معنای «امنیت اقتصادی» نباشد.؛