به گزارش اطلاع با ما ، همایون شجریان: ماجرای لغو کنسرت همایون شجریان در میدان آزادی، واکنشهای تند و متناقضی را از هر دو سوی طیف سیاسی به دنبال داشت؛ از مخالفتهای اصولگرایانه با موسیقی تا حملات تند برخی از منتقدان اپوزیسیون که همایون را به «حکومتی بودن» متهم کردند. این در حالیست که فضای بسته فرهنگی، جای خالی موسیقی اصیل را برای جریانهای سطحی و مبتذل باز کرده است.
در روزهایی که جامعه درگیر فشارهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است، برگزاری کنسرت همایون شجریان در میدان آزادی، میتوانست بهعنوان یک رویداد فرهنگی، لحظهای آرامش برای مردم فراهم کند. اما هنوز سازها کوک نشده بودند که فضای مجازی، میدان حمله شد؛ هم از سوی مخالفان سنتی موسیقی، و هم از سوی برخی منتقدان سیاسی.
از یکسو، گروهی سالهاست اساساً با هر گونه تجمع هنری و موسیقایی مخالفاند. برای این طیف، فرقی نمیکند خواننده کیست یا پیام کنسرت چیست؛ در نگاه آنها، موسیقی در هر شکلش «فساد» تلقی میشود.
از سوی دیگر، برخی از فعالان سیاسی و کاربران فضای مجازی، بهویژه در جریانهای خارج از کشور، همایون شجریان را به اجرای پروژهای حکومتی متهم کردند. تعابیری نظیر «خواننده رسمی نظام» یا «بزککننده وضع موجود» در شبکههای اجتماعی بارها تکرار شد.
این تناقض وقتی آشکارتر شد که با لغو ناگهانی کنسرت، همان منتقدان به مدافعان آزادی هنر تبدیل شدند. تغییری که بیشتر به سوءاستفاده سیاسی شبیه بود تا حمایت واقعی از موسیقی.
در مرکز این هیاهو، همایون شجریان ایستاده بود؛ فرزند خسرو آواز ایران، هنرمندی که همیشه تلاش کرده با فاصله گرفتن از جناحبندیهای سیاسی، موسیقی اصیل ایرانی را زنده نگه دارد.
اما همین استقلال، او را به هدفی آسان برای تندروهای هر دو سو تبدیل کرده است؛ آنهایی که یا با ذات موسیقی مشکل دارند، یا هنر را تنها از فیلتر سیاست میبینند.
در فضایی که هنر اصیل زیر ضرب سیاستزدگی قرار دارد، طبیعی است که میدان برای جریانهای سطحی و پرهیاهو باز شود. اتفاقی که در سالهای اخیر بارها تکرار شده؛ زمانی که هنرمندان جدی در حاشیه قرار میگیرند، بازار برای پدیدههایی مانند ساسی مانکن گرم میشود.
فراموش نکنیم که موسیقی سطحی، در خلأ موسیقی جدی رشد میکند. وقتی کنسرتی مانند برنامه همایون، به میدان جدال سیاسی تبدیل میشود، این ابتذال است که فضای خالی را پر میکند.
سؤال اصلی اینجاست: آیا هر هنرمندی که بخواهد برای مردم برنامهای اجرا کند، ابتدا باید در محکمه سیاسی محاکمه شود؟ اگر برگزاری کنسرت، نشانه حکومتی بودن و لغوش، نماد شکست سیاسی تعبیر شود، دیگر جایی برای نفس کشیدن هنر باقی نمیماند.
کاش مسئولان فرهنگی و سیاسی درک کنند که رویدادهای هنری، وسیلهای برای نفسکشیدن مردماند، نه ابزار رقابت و تسویهحساب سیاسی.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
