به گزارش اطلاع با ما حضور دوباره کاظم صدیقی در نماز جمعه ۲۷ تیر ۱۴۰۴ در تهران، پس از افشای ماجرای باغ ازگل و بازداشت فرزندش، واکنشهایی را در فضای عمومی و رسانهای به دنبال داشت. بسیاری این بازگشت را نشانهای از بیتفاوتی نهادها نسبت به مطالبه شفافیت و پاسخگویی دانستند.
نماز جمعه ۲۷ تیر ۱۴۰۴ تهران، چهرهای آشنا اما بحثبرانگیز داشت: شیخ کاظم صدیقی. حضور دوباره او بر منبر نمازجمعه در حالی رخ داد که هنوز سایه پرونده پر سر و صدای «باغ ازگل» و خبر بازداشت فرزندش از ذهن جامعه پاک نشده است. بسیاری انتظار داشتند که او دستکم تا آرامشدن فضای رسانهای و افکار عمومی، از تریبون کنار بماند. اما نهتنها کنار نرفت، بلکه با حضور در جایگاهی که زمانی به آیتالله هاشمی رفسنجانی تعلق داشت، موج تازهای از واکنشها را برانگیخت.
در ۴۶ سال گذشته، نمازجمعه همواره تریبونی بوده برای بیان سیاستهای کلان نظام. اما مسئله اصلی همواره «محتوا» بوده، نه «امامجمعه». از استثنائات قابلتوجه میتوان به غیبت معنادار آیتالله هاشمی پس از تیر ۱۳۸۸ اشاره کرد یا کنارهگیری اجباری آیتالله طاهری در اصفهان. اما مورد صدیقی متفاوت است؛ بازگشتی که صرفاً به خودِ حضور او برمیگردد، نه حتی حرفهایش.
۲۷ تیر ۱۴۰۴ دقیقاً ۱۶ سال پس از نماز جمعه تاریخی آیتالله هاشمی در سال ۱۳۸۸ برگزار شد؛ خطبههایی که در آن زمان برای عبور از بحران پس از انتخابات ریاستجمهوری ارائه شد اما گوش شنوایی نیافت. حالا در ۱۴۰۴، همان تریبون به کاظم صدیقی رسیده که پس از هاشمی عملاً جایگزین او شد. اما تفاوتی جدی وجود دارد: نه پیشنهاد راهحل داده شد و نه تحلیلی از وضعیت کنونی، بلکه سکوتی پرمعنا و حضوری که بیشتر به نمایش بیتفاوتی شباهت دارد.
واکنشها در فضای مجازی و حتی رسانههای رسمی نشان میدهد که افکار عمومی این حضور را «نادیدهگرفتن حساسیتهای جامعه» میدانند. در حالی که پرونده انتقال زمین عمومی به حوزهای وابسته به خانواده صدیقی و بازداشت پسر او هنوز شفاف نشده، حضور دوباره او نه تنها کمکی به کاهش تنشها نمیکند بلکه نماد نوعی بیتوجهی به مطالبه شفافیت و پاسخگویی تلقی شده است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
