به گزارش اطلاع با ما، کنسرسیوم هستهای ایران و دشمنان: پیشنهاد تازه ایران برای تأسیس یک کنسرسیوم غنیسازی اورانیوم با مشارکت عربستان، امارات و شرکتهای آمریکایی، با هدف شفافسازی برنامه هستهای، توجه تحلیلگران بینالمللی را جلب کرده است. آندریاس کلات این ایده را جسورانه، اما الهامگرفته از تجربه صلحساز اروپا میداند. آیا این مدل میتواند جایگزینی برای برجام و گامی به سوی امنیت پایدار در خاورمیانه باشد؟
بر اساس یادداشت کلات، ایران بهدنبال ارائه الگویی ابتکاری است که نهتنها تنشها با آمریکا را کاهش دهد، بلکه دشمنان منطقهای را نیز به همکاری دعوت کند. کنسرسیومی متشکل از ایران، عربستان، امارات و شرکتهای آمریکایی برای غنیسازی اورانیوم، با هدف راستیآزمایی دائم و حفظ حق ایران در غنیسازی.
کلات این ایده را با تجربه تاریخی «جامعه زغالسنگ و فولاد اروپا» مقایسه میکند؛ جایی که فرانسه و آلمان پس از سالها جنگ، بر سر منابع استراتژیک به توافق رسیدند. گرچه اورانیوم خطرناکتر از فولاد است، اما نقش راهبردی مشابهی دارد. اگر اروپا توانست، آیا خاورمیانه نیز میتواند؟
این مدل میتواند دیوار بیاعتمادی را کاهش دهد و طرفین را درگیر منافع مشترک سازد.
از نگاه نویسنده، ترامپ ممکن است با پذیرش این مدل، خود را «صلحآور بزرگ» معرفی کند؛ مشارکت شرکتهای آمریکایی در کنسرسیوم نیز سود اقتصادی به همراه خواهد داشت. در عین حال، چنین توافقی میتواند دستاوردی بزرگتر از برجام برای وی محسوب شود، بهویژه در رقابت انتخاباتی.
گرچه مدل همکاری منطقهای جذاب است، اما موانع متعددی آن را تهدید میکند:
برخی جریانها در ایران و آمریکا، دشمنی را بنیان بقای خود میدانند
در واقع، عملیاتی شدن این ایده نیازمند اراده سیاسی قوی، انعطاف دیپلماتیک و حمایت منطقهای و جهانی است.
پیشنهاد کنسرسیوم هستهای، در نگاه نخست بلندپروازانه و حتی خیالپردازانه به نظر میرسد. اما تجربه اروپا نشان میدهد که حتی پس از خونینترین جنگها، صلح از دل همکاریهای اقتصادی ممکن است. اگرچه این مدل در شرایط فعلی تحققپذیر نیست، اما میتواند آغازی برای فکر کردن به شکل تازهای از امنیت و همکاری منطقهای باشد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
