به گزارش اطلاع با ما ، پزشکیان: نشانههای فاصلهگیری اصلاحطلبان از دولت مسعود پزشکیان، حالا دیگر پنهان نیست. حمایتی که از ابتدا «مشروط» تعریف شده بود، با پیچیدهتر شدن شرایط اجرایی دولت، رنگ باخته و به مرحله عبور سیاسی رسیده است؛ الگویی تکراری که پیشتر در قبال دولت روحانی نیز تجربه شده بود.
از همان ابتدای شکلگیری دولت پزشکیان، بخش مهمی از جریان اصلاحطلب، حمایت خود را نه بر مبنای همراهی پایدار، بلکه با شرط و شروط سیاسی تعریف کرد. این حمایت تا زمانی معنا داشت که دولت بتواند انتظارات حداکثری آنان از حکمرانی را محقق کند؛ انتظاراتی که تحقق آنها، فارغ از واقعیتهای اقتصادی، سیاسی و بینالمللی کشور، بهعنوان معیار وفاداری دولت تلقی شد.
در نگاه اصلاحطلبان منتقد دولت، چندان اهمیتی ندارد که تحقق مطالباتشان در چارچوب امکانات کشور ممکن باشد یا نه. دولت باید تمام ظرفیت خود را برای اجرای این خواستهها بسیج کند و در صورت ناکامی، حمایت نیز بهطور کامل منتفی میشود. این رویکرد، بیش از آنکه بر منطق حکمرانی استوار باشد، به نوعی سهمخواهی سیاسی شباهت دارد.
مسیر کنونی، یادآور تجربه حمایت مشروط از دولت روحانی و چرخش بعدی به سمت فاصلهگذاری و حتی تحریم صندوق رأی است. اکنون نیز همان الگو در حال تکرار است؛ با این تفاوت که سرعت عبور از دولت پزشکیان، بهمراتب بیشتر از انتظار اولیه به نظر میرسد.
شاید بخشی از پاسخ به کاهش اقبال عمومی به جریان اصلاحات، در همین رفتار سیاسی نهفته باشد. کنش سیاسی مبتنی بر «اما و اگر»، شرطگذاریهای پیشینی و انتظار تحقق کامل مطالبات، باعث شده این جریان پیش از آغاز هر رقابت سیاسی، عملاً خود را از میدان حذف کند.
اگرچه عبور اصلاحطلبان از دولت میتواند هزینههایی برای پزشکیان ایجاد کند، اما در بلندمدت این رفتار بیش از همه به سرمایه اجتماعی خود اصلاحطلبان آسیب میزند؛ جریانی که بار دیگر نشان میدهد حمایت سیاسیاش نه مبتنی بر ثبات، بلکه وابسته به تحقق فوری خواستههاست.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
