به گزارش اطلاع با ما ، طعم گیلاس: همایون ارشادی، بازیگر آرام و متین سینمای ایران که با فیلم جاودانه «طعم گیلاس» به کارگردانی عباس کیارستمی به شهرت جهانی رسید، صبح ۲۰ آبان ۱۴۰۴ در ۷۸سالگی درگذشت. او که از معماری به سینما آمده بود، با بازی در آثار کارگردانان بزرگی چون داریوش مهرجویی، تهمینه میلانی و محمدعلی باشهآهنگر، به یکی از چهرههای ماندگار سینمای ایران تبدیل شد. ارشادی نهتنها در داخل، بلکه در سینمای جهان نیز حضوری درخشان داشت؛ از «بادبادکباز» تا «علی و نینو».
جملات ماندگار همایون ارشادی در نقش «بدیعی» در فیلم «طعم گیلاس» هنوز پس از سالها طنین دارد؛ مردی که میان مرگ و زندگی در جستوجوی معنا بود. فیلمی که در سال ۱۹۹۷ نخل طلای کن را برای عباس کیارستمی به ارمغان آورد و نام ارشادی را به جهان معرفی کرد.
«کیارستمی مسیر زندگی من را عوض کرد. از او یاد گرفتم که مرگ را هم میشود با نگاه خودش تجربه کرد؛ آرام و بیهیاهو.»
پس از موفقیت «طعم گیلاس»، ارشادی مقابل دوربین داریوش مهرجویی رفت و در فیلم شاعرانه «درخت گلابی» خوش درخشید. این همکاری به چند فیلم دیگر از جمله «آسمان محبوب»، «نارنجیپوش» و «اشباح» گسترش یافت.
«فیلسوفی بود که کارگردان شد. زندگی را خیلی سادهتر از دیگران میدید، و همین سادگیاش زیبا بود.»
ارشادی از چهرههای ثابت فیلمهای تهمینه میلانی بود؛ از «کاکادو» تا «واکنش پنجم» و «یکی از ما دو نفر». میلانی درباره او گفته است:
«همایون یک انسان واقعی بود، نه فقط یک بازیگر. او برای من و همسرم مثل برادر بود، با اخلاق، دقیق و همیشه مشوق کار دیگران.»
محمدعلی باشهآهنگر، کارگردان فیلمهای «ملکه» و «سرو زیر آب»، درباره همکاری با ارشادی گفته است:
«او در دشوارترین شرایط هم بیصدا و منظم بود. در کویر با گرمای طاقتفرسا بازی میکرد، بدون کوچکترین شکایت. برای نقش زرتشتی فیلم «سرو زیر آب» ۴۵ روز لهجه تمرین کرد. او بازیگری از جنس احترام بود.»
همایون ارشادی از معدود بازیگران ایرانی بود که موفق شد در آثار بینالمللی بدرخشد. او در فیلم «بادبادکباز» مارک فورستر، «سی دقیقه پس از نیمهشب» کاترین بیگلو و «تحتتعقیبترین مرد» آنتوان کوربین بازی کرد.
بازیهای او در سینمای جهانی مورد تحسین قرار گرفت و جوایز متعددی برایش به همراه آورد، از جمله:
نامزدی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در انجمن منتقدان فیلم دالاس
همایون ارشادی همانقدر که در قاب سینما آرام بود، در زندگی هم به سکوت، مطالعه و اندیشه شهرت داشت. او معمار بود، اما دیالوگهایش در سینما، خود معماری از احساس ساختند.
او رفت، اما رد صدایش در «طعم گیلاس» هنوز زنده است؛ جایی که میگوید:
همایون ارشادی با بازیهای سنجیده و حضور صمیمیاش، الگویی از بازیگر «بیادعا اما بزرگ» بود. سینمای ایران با فقدان او، یکی از شریفترین چهرههایش را از دست داد. اما همانطور که خودش گفته بود، شاید رفتن هم بخشی از تداوم زندگی باشد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
