به گزارش اطلاع با ما ، هستهای: آزمایش تازه آمریکا روی یک بمب حرارتی – هرچند بدون کلاهک فعال – بار دیگر پرده از همان الگویی برداشت که سالهاست رفتار واشنگتن را تعریف میکند: پیشبرد توسعهی پنهان و منعِ آشکار. ایالات متحده با داشتن قدرتمندترین زرادخانه هستهای دنیا، همچنان بهروزرسانی و آزمایش تسلیحات خود را ادامه میدهد، اما در مقابل، با تمام ظرفیت رسانهای و تحریمی خود مقابل برنامههای صلحآمیز دیگران میایستد. این تناقض طولانیمدت، ریشه اصلی بیاعتمادی در پرونده هستهای ایران است.
اظهارنظر اخیر دونالد ترامپ که مدعی شده آمریکا «توان نابودی کره زمین را دهها بار» دارد، نمونهای آشکار از ذهنیت خطرناک جریانهای جنگطلب آمریکاست؛ ذهنیتی که گویی فراموش کرده فروپاشی زمین یعنی پایان آمریکا نیز هست. این نگاه سادهساز و غیرواقعگرا، همان چیزی است که جهان را در معرض تصمیمهای شتابزده و غیرمسئولانه قرار میدهد.
بازدارندگی هستهای – همان تعادل وحشت – دهههاست مانع برخورد مستقیم قدرتهای اتمی شده، اما کمتر درباره هزینههای نگهداری این زرادخانهها سخن گفته میشود: کلاهکهای فرسوده، سیستمهای قدیمی، اشتباهات انسانی و فرآیندهای نگهداری پرخطر. اینها تهدیداتی واقعیاند که قدرتهای هستهای ترجیح میدهند از نگاه افکار عمومی پنهان بماند.
در سوی دیگر، ایران قرار دارد؛ کشوری که از ابتدا موضعی روشن و اخلاقی درباره تولید و استفاده از سلاح هستهای داشته و بارها اعلام کرده برنامهاش صرفاً صلحآمیز و در خدمت نیازهای پزشکی، کشاورزی، انرژی و فناوری است. با این حال، بیش از دو دهه است که آمریکا و اروپا – فراتر از نگرانیهای فنی – تلاش میکنند مسیر پیشرفت ایران را محدود کنند و حتی در مذاکرات هستهای مطالباتی خارج از بحث هستهای مطرح کردهاند؛ از موضوعات موشکی تا روابط منطقهای.
در مقابل، رژیم صهیونیستی با داشتن دهها کلاهک هستهای، نه عضو NPT است و نه اجازه هیچگونه نظارت بینالمللی میدهد؛ اما نه تحت فشار است و نه تحریم. این سکوت، ماهیت واقعی استانداردهای دوگانه غرب را آشکار میکند.
ایران بر چارچوبی استوار تکیه دارد: مخالفت با جنگ، مخالفت با سلاحهای کشتار جمعی و دفاع از حقوق ملتها. در حالی که قدرتهای بزرگ با هزاران کلاهک اتمی از صلحطلبی سخن میگویند، ایران با برنامهای شفاف و غیرنظامی، بیشترین فشار و اتهام را تحمل میکند. همین تناقض، ایران را در نگاه ملتهای مختلف به یکی از بازیگران مستقل و عدالتخواه بدل کرده است.
تا زمانی که قدرتهای بزرگ برای خود حق توسعه و آزمایش سلاح هستهای قائل باشند و برای دیگران نسخه محدودیت بپیچند، هیچ نظم امن و پایداری شکل نمیگیرد. ایران با اتکا به مسیر فنیِ شفاف و اصولی نشان داده بدون سلاح هستهای هم میتوان امنیت ملی، استقلال و نقش منطقهای داشت. تهدید واقعی جهان نه از برنامههای صلحآمیز، بلکه از زرادخانههایی برمیخیزد که صاحبانشان همچنان به توسعه جنگافزارهای هستهای ادامه میدهند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
