به گزارش اطلاع با ما احمد زیدآبادی :گرچه روسیه از سردی روابط ایران و غرب سود میبرد، اما تشدید این بحران تا مرز جنگ یا بیثباتی میتواند هزینههای سنگینی برای کرملین بهدنبال داشته باشد. تحلیلها نشان میدهد مسکو در تلاش است تا روابط تهران و غرب را در سطحی کنترلشده نگه دارد تا هم نفوذ خود را حفظ کند و هم از ورود به بحران غیرقابلمدیریت جلوگیری شود.
این پرسش همواره مطرح میشود که چرا روسیه، با وجود بهرهمندی از روابط بحرانی میان ایران و غرب، گاهی در نقش **میانجی دیپلماتیک** ظاهر میشود؟ پاسخ ساده است: روسیه از تشنج کنترلشده سود میبرد، اما از بیثباتی و فروپاشی احتمالی ایران زیان خواهد دید.
از منظر ژئوپلیتیکی، مسکو از اختلاف میان تهران و غرب بهره میبرد؛ زیرا این وضعیت باعث میشود ایران به روسیه نزدیکتر شود و در حوزههایی مانند انرژی، نظامی و تجارت، همپیمان طبیعی کرملین باقی بماند. اما اگر بحران از کنترل خارج شود و ایران وارد مرحلهای از **درگیری نظامی یا بیثباتی داخلی** شود، هزینهها برای روسیه بهمراتب بیشتر از منافع خواهد بود.
در روابط بینالملل، همانند روابط انسانی، **دوستی با فرد یا دولت ضعیف و بیثبات سودی ندارد**. روسیه از ایران قدرتمند و باثبات بهعنوان شریک منطقهای سود میبرد، اما از ایرانِ گرفتار در جنگ و آشوب تنها زیان میبیند. بهعبارتی، منطق کرملین روشن است: تا زمانی که تهران روی پای خود ایستاده، دوستیاش سودمند است؛ اما اگر سقوط کند، تنها هزینه و زحمت بر جای میگذارد.
رهبران روسیه میدانند که **جناحهای تندرو در ایران پایگاه اجتماعی محدودی دارند** و حاکمیت کامل آنها میتواند کشور را به سمت انزوای بیشتر و بحران داخلی سوق دهد. از این رو، مسکو به سهم خود در پی **مدیریت تنش و حفظ ثبات نسبی ایران** است تا از سقوط توازن منطقهای جلوگیری کند.
بنابراین، **میانجیگری روسیه بین ایران و غرب** نه از سر خیرخواهی بلکه بر پایه منافع استراتژیک تعریف میشود. مسکو به دنبال **حفظ وضعیت بحرانیِ کنترلشده** است؛ بحرانی که ایران را وابسته نگه دارد اما به نقطه بیثباتی نرساند. به زبان ساده، روسیه میخواهد ایران همیشه «در آستانه بحران» بماند، اما هرگز وارد فروپاشی نشود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
