به گزارش اطلاع با ما به نقل از اندیشکده تهران،مواجهه ایران با تحریمهای ترامپ: به موضوع فشار حداکثری از دو جنبه میتوان نگاه کرد. یکی نگاه دو جانبه یعنی ناظر به موضع آمریکا نسبت به ایران است. در این سطح اراده آمریکا همان فشار حداکثری است و مسیر اصلی، نقطه شروع و تمرکزش نیز فروش نفت است. در این میان، شاید ۹۰ درصد نفت ما به سمت چین میرود و مسیر و خود نفتکشها تا اندازه زیادی مشخص است. لذا فشارها به سمت چین و مسیر تردد کشتیهای ما مانند تنگه مالاکا متمرکز میشود که توجه ویژه به کشتیها در دور آخر تحریمها نمودی از همین مسئله است. از این حیث، نفتکشهای بزرگ قابلیت تحریم بیشتری دارد؛ پس از زاویه دید دوجانبه، این مسئله خطرناک جلوه میکند.
زاویه دید مهمتر تحلیل مواضع آمریکا در بستر کلانتر و با لحاظ سایر بازیگران اصلی بینالمللی است. پروندههای اصلی برای آمریکا در حال حاضر جنگ روسیه-اوکراین، مسئله ایران و رژیم صهیونیستی و مسئله چین است و پرونده چین به دلیل وجوه اقتصادی از بقیه مهمتر است. برای همین اول به سراغ دو پرونده روسیه و ایران آمده تا با حل (ولو موقت) این مسائل، تمرکزش بر پرونده چین باشد چرا که این پرونده را یک جنگ طولانی مدت میشمارد.
در این تصویر، اگر روابط آمریکا و روسیه بهبود یابد برای امنیت انرژی چین مخاطراتی ایجاد میشود. اگر روسیه به آمریکا گرایش پیدا کند، چین ابهاماتی در امنیت انرژی پیدا میکند. چرا که چین کشورهای حوزه خلیج فارس، عراق، ایران و روسیه را گروههای اصلی تامین کننده انرژی خود میداند. با توجه به نزدیکی عربستان به غرب و احتمال بهبود روابط روسیه با آمریکا، چین مایل است مراودات انرژی با ایران را تداوم بخشد. از این حیث، برآورد من این است که آمریکا نمیتواند آنچه را اراده کرده –یعنی رساندن فروش نفت به زیر یک میلیون بشکه- محقق سازد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
