به گزارش اطلاع با ما ، بیمه تامین اجتماعی: در شرایطی که تورم نفسگیر، سفرهی کارگران را کوچکتر از همیشه کرده، بسیاری از کارفرمایان بهدلیل بدهی به تأمین اجتماعی، حق بیمهی کارگران را با تأخیر پرداخت میکنند. نتیجه آنکه کارگر، هم مزد اندک دارد و هم بیمهای که دیگر امنیتش را تضمین نمیکند.
در بسیاری از واحدهای تولیدی کشور، تاخیر در پرداخت حق بیمه کارگران به موضوعی تکراری تبدیل شده است. کارگرانی که ماهانه تنها حدود ۱۲ تا ۱۵ میلیون تومان درآمد دارند، نهتنها با هزینههای سرسامآور زندگی دستوپنجه نرم میکنند، بلکه حالا باید نگران اعتبار دفترچه بیمه خود هم باشند. در این میان، بسیاری ناچارند برای درمان، به بیمه سلامت پناه ببرند؛ آنهم در حالی که طبق قانون، کارفرما موظف به پرداخت سهم بیمه است.
کارگران در روزهای ابتدایی هر ماه، بخش زیادی از درآمد خود را صرف اجاره، خوراک و حملونقل میکنند و در نیمهی ماه، عملاً با فقر مطلق روبهرو میشوند. درخواست وامهای خرد، فروش وسایل خانه یا اضافهکاریهای طاقتفرسا، بخشی از تلاش روزمره برای زندهماندن است، نه زندگیکردن.
شورای عالی کار هر سال از «افزایش حقوق» و «بهبود معیشت» سخن میگوید، اما در عمل، تورم از مزد پیشی میگیرد. اکنون پیشنهاد فعالان کارگری این است که حداقل ده قلم از کالاهای اساسی با نرخ ثابت عرضه شود تا حداقل سفرهی کارگر از گرسنگی خالی نماند.
وقتی دولت توان مهار قیمتها را ندارد، هر تصمیمی دربارهی حمایت از معیشت به شعاری بیجان تبدیل میشود. نتیجه روشن است: فقر، طلاق، ترک تحصیل و رشد نارضایتی اجتماعی. کارشناسان معتقدند اگر اصلاح فوری در سیاستهای مزدی و حمایتی رخ ندهد، جامعهی کارگری در آستانهی بحرانی جدی قرار میگیرد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ