به گزارش اطلاع با ما علت اصلی گرانیها در ایران/ تورم در ایران مثل برداشت مخفی از حساب بانکی است؛ پول گم نمیشود، ارزشش آرامآرام کم میشود. رد این برداشت را باید در رشد بیسابقه نقدینگی و کسری بودجه دولت جستوجو کرد.
اگر پایان سال گذشته تصمیم داشتی امسال کادویی بخری یا کالایی را جایزه بدهی، حالا کافی است دوباره به همان قفسه نگاه کنی. اگر هنوز موجود باشد، قیمتش احتمالاً تو را شوکه میکند.
آمارهای رسمی مرکز آمار میگویند: **میانگین قیمتها از ابتدای سال حدود ۴۷ درصد رشد کردهاند.** رقمی که در دهماهه نخست سال، در حدود نیم قرن اخیر سابقه نداشته است. این فقط عدد نیست؛ تصویر فشردهای از بحرانی است که زمستان امسال را ساخته.
* حذف ارز ترجیحی * جهش نرخ دلار * افزایش قیمت کالاهای اساسی و بادوام
همه درستاند، اما کامل نیستند. چرا در سال ۱۴۰۱ هم ارز ترجیحی حذف شد، اما تورم امروز بالاتر است؟
پاسخ را نه در ویترین مغازهها، بلکه در آمارهای پولی باید دید. شاخصی که کمتر دیده میشود اما بیشترین اثر را دارد: **نقدینگی**.
طبق دادههای بانک مرکزی، فقط در **هشت ماه، حجم نقدینگی حدود ۳۰ درصد رشد کرده**؛ رشدی که در تاریخ اقتصاد ایران بیسابقه است.
ریشه این رشد کجاست؟
بدهی دولت به سیستم بانکی در همین مدت، نزدیک به **۹۴ درصد افزایش یافته**. یعنی برای جبران کسری، دست در جیب بانکها و در نهایت جیب مردم رفته است.
«چو دخلت نیست، خرج آهستهتر کن»
کسری مزمن بودجه یعنی خرج بیشتر از دخل؛ و وقتی راهی برای اصلاح ساختار نیست، سادهترین مسیر انتخاب میشود: **استقراض و چاپ پول**.
* دیوارهایش با وام بالا رفته * تیرآهنش از نقدینگی است
ساختمان هنوز ایستاده، اما با هر باد تازه، ترکها عمیقتر میشوند.
تورم تصمیمی است که هزینهاش را مردم میدهند، بدون آنکه در آن تصمیم نقشی داشته باشند. وقتی قیمتها بالا میرود، فقط کالا گران نمیشود؛
مدیران هر سال میگویند: «فقط همین امسال را رد کنیم»
گرانیها اتفاقی نیستند، تصادفی هم نیستند. نتیجه سالها **کسری بودجه، خلق نقدینگی و تصمیمهای عقبافتاده**اند. تا وقتی چاپخانه پول فعال است، تورم فقط شکل عوض میکند؛
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
