از شیمیایی صدام تا چراغ سبز به اسرائیل؛ ردپای تاریخی آلمان در تقابل با ایران

به گزارش اطلاع با ما  ردپای تاریخی آلمان در تقابل با ایران/موضع‌گیری‌های تند اخیر آلمان در حمایت از حمله اسرائیل به ایران، ریشه در سابقه‌ای دارد که کمتر درباره آن گفته شده؛ از تجهیز صدام به سلاح‌های شیمیایی در دهه ۶۰ تا تحریم دارویی و سکوت معنادار در برابر ترور دانشمندان ایرانی. این گزارش، پشت پرده روابط برلین با دشمنان تهران را آشکار می‌کند.

ردپای تاریخی آلمان در تقابل با ایران

پس از حمله گسترده اسرائیل به خاک ایران در خرداد ۱۴۰۴ که منجر به شهادت صدها غیرنظامی شد، واکنش صدراعظم آلمان، فریدریش مرتس، با تعجب و انتقاد زیادی همراه بود. او این اقدام را «مشروع» و در راستای «امنیت اروپا» دانست. این اظهارات نه‌تنها با اصول دیپلماسی فاصله داشت، بلکه بار دیگر نگاه‌ها را به سابقه برخوردهای آلمان در قبال ایران جلب کرد.

 تسلیحات شیمیایی صدام و نقش صدها شرکت آلمانی

در جریان جنگ تحمیلی، ده‌ها شرکت آلمانی در تأمین مواد اولیه برای ساخت سلاح‌های شیمیایی توسط دولت بعث عراق مشارکت داشتند. کارخانه سامرا، مرکز اصلی تولید گازهای سمی مانند خردل و سارین، با همکاری فنی این شرکت‌ها ساخته شد. این کارخانه در حملات به مناطق ایرانی و کُردنشین به کار رفت و جان هزاران غیرنظامی را گرفت.

 سکوت آلمان در برابر ترور دانشمندان ایرانی

از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۱، چندین دانشمند هسته‌ای ایران ترور شدند. در حالی‌که بسیاری انگشت اتهام را به سوی اسرائیل گرفتند، دولت آلمان هیچ‌گاه این اقدامات را محکوم نکرد. حتی برخی رسانه‌های آلمانی به‌طور تلویحی این ترورها را «ضروری» خواندند.

 نقش فنی آلمان در حمله سایبری به تأسیسات هسته‌ای ایران

در حمله سایبری استاکس‌نت که یکی از نخستین حملات سایبری دولتی جهان بود، از آسیب‌پذیری‌هایی در سیستم‌های زیمنس استفاده شد. گرچه نقش آلمان مستقیم نبود، اما همکاری فنی میان شرکت‌های آلمانی و آمریکا زمینه‌ساز این خرابکاری شد.

 تحریم‌های پنهان دارویی و تاثیر آن بر مردم ایران

با وجود اینکه دارو از فهرست رسمی تحریم‌ها خارج بود، بانک‌های آلمانی از انجام تراکنش‌های مربوط به واردات دارو و تجهیزات پزشکی به ایران خودداری کردند. این مسئله به کمبود دارو در دوران کرونا و برای بیماران خاص منجر شد.

 ممانعت از صادرات فناوری و نادیده گرفتن مسیرهای حقوقی

آلمان حتی در مواردی مانند صادرات میکروسکوپ‌های علمی به دانشگاه‌های ایرانی نیز کارشکنی کرد. در نهادهای بین‌المللی نیز نه‌تنها از حقوق ایران حمایت نکرد، بلکه در بسیاری موارد با تصویب قطعنامه‌ها علیه ایران همراهی داشت.

نتیجه‌گیری:

رفتار آلمان در دهه‌های اخیر با وجود ادعای پایبندی به حقوق بشر، نشان می‌دهد که منافع سیاسی و اقتصادی، بر اصول انسانی این کشور ارجحیت داشته است. مرور این سابقه می‌تواند چراغی برای تحلیل‌های آینده در روابط ایران با اروپا باشد.

این گزارش بر پایه بررسی‌های تحریریه اطلاع باما و مرور داده‌های منتشرشده در رسانه‌های کشور تنظیم شده است.

کانال اطلاع باما در تلگرام