به گزارش اطلاع با ما ، ایران و آمریکا: با کاهش نسبی تنش در غزه، تمرکز تحولات جهانی بار دیگر به پرونده پرتنش ایران و آمریکا بازگشته است. در شرایطی که دونالد ترامپ با سیاست فشار حداکثری و نمایش رسانهای، سیگنالهای متناقضی ارسال میکند، این پرسش جدی مطرح است که هدف واشنگتن ورود به جنگی فراگیر است یا وادار کردن تهران به یک توافق سیاسی. نقش بازدارندگی ایران، ملاحظات منطقهای و منافع بازیگران بزرگی چون چین و روسیه، این تقابل را به نقطهای حساس و تعیینکننده رسانده است.
با فروکش نسبی بحران غزه، نگاهها بار دیگر به خاورمیانه و بهویژه تقابل دیرینه ایران و آمریکا دوخته شده است. تحرکات نظامی ایالات متحده، همزمان با مواضع مبهم و بعضاً متناقض دونالد ترامپ، فضای ابهامآلودی را رقم زده که تحلیل مسیر پیشرو را دشوارتر از همیشه کرده است. در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که آیا واشنگتن بهدنبال تشدید بحران است یا صرفاً میکوشد از ابزار تهدید برای امتیازگیری سیاسی استفاده کند.
دونالد ترامپ طی سالهای اخیر نشان داده که پیشبینیناپذیری را به یکی از ابزارهای اصلی سیاست خارجی خود تبدیل کرده است. او با ترکیب تهدید نظامی، فشار رسانهای و عقبنشینیهای ناگهانی، تلاش میکند ابتکار عمل را در دست بگیرد. تجربه مواجهه او با کره شمالی و ونزوئلا نشان میدهد که این الگو بیش از آنکه به تغییرات بنیادین منجر شود، اغلب با نمایش قدرت و چانهزنی سیاسی همراه بوده است.
ایران نه از نظر ژئوپلیتیک و نه از منظر توان دفاعی، قابل مقایسه با دیگر پروندههای تقابل آمریکا نیست. موقعیت راهبردی تهران، ظرفیتهای بازدارنده و تأثیرگذاری منطقهای، هرگونه سناریوی درگیری را پرهزینه و غیرقابلکنترل میکند. از سوی دیگر، حساسیت مسیرهای انرژی و اهمیت تنگه هرمز برای اقتصاد جهانی، عامل بازدارندهای است که حتی متحدان آمریکا نیز نسبت به آن بیتفاوت نیستند.
کشورهای منطقه خلیج فارس بهطور آشکار تمایلی به تبدیل شدن به میدان درگیری ندارند و تلاش میکنند از سرریز تنش جلوگیری کنند. در سطح فرامنطقهای نیز، چین و روسیه با دقت تحولات را دنبال میکنند؛ چراکه هرگونه بیثباتی گسترده، میتواند توازن قدرت جهانی و بازار انرژی را دستخوش تغییر کند. این ملاحظات، احتمال حرکت بهسمت یک درگیری تمامعیار را کاهش میدهد، هرچند آن را بهطور کامل منتفی نمیکند.
آنچه در حال حاضر بیش از هر سناریوی دیگری به چشم میآید، تداوم وضعیت «نه جنگ، نه توافق» است؛ وضعیتی که در آن فشارها حفظ میشود، اما خطوط قرمز دو طرف نیز شکسته نمیشود. چنین شرایطی به ترامپ امکان میدهد از تهدید بهعنوان ابزار سیاسی بهره ببرد و همزمان، ایران نیز با اتکا به بازدارندگی خود، از ورود به یک تقابل پرهزینه پرهیز کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
