به گزارش اطلاع با ما ، حق مسکن: با وجود افزایش حق مسکن کارگران به سه میلیون تومان، شکاف میان حمایت دریافتی و واقعیت بازار اجاره همچنان عمیق است. در شرایطی که اجاره ماهانه یک واحد متوسط در تهران به حدود ۳۰ میلیون تومان میرسد، این کمک تنها بخش کوچکی از هزینه را پوشش میدهد. تداوم این وضعیت، چشمانداز خانهدار شدن بسیاری از خانوارهای کارگری را بیش از پیش دور از دسترس کرده است.
خانهدار شدن این افراد غیرممکن شد؛ وقتی حمایتها با بازار همخوان نیست
بازار مسکن در سالهای اخیر با رشد قابل توجه قیمت خرید و اجاره روبهرو بوده است. در این میان، خانوارهای کارگری بیش از سایر گروهها تحت فشار قرار گرفتهاند؛ چراکه سهم مسکن در سبد هزینه آنها به شکل محسوسی افزایش یافته است.
افزایش حق مسکن از ۹۰۰ هزار تومان به سه میلیون تومان اگرچه در ظاهر رشد قابل توجهی نشان میدهد، اما در مقایسه با سطح واقعی اجارهبها، تأثیر آن محدود به نظر میرسد.
در تهران، متوسط قیمت هر متر مربع مسکن به محدودهای رسیده که خرید یک واحد متوسط ۷۵ متری را به رقمی چند میلیاردی میرساند. این سطح قیمت، بهطور طبیعی اجارهبها را نیز افزایش داده است.
برآوردها نشان میدهد اجاره ماهانه یک واحد متوسط در پایتخت میتواند به حدود ۳۰ میلیون تومان برسد. در چنین شرایطی، کمک سه میلیون تومانی تنها نزدیک به ۱۰ درصد هزینه ماهانه را پوشش میدهد؛ رقمی که در شهرستانها نیز سهمی محدود دارد.
یکی از چالشهای اساسی در سیاستهای حمایتی، فاصله میان ارقام مصوب و واقعیتهای بازار است. زمانی که تورم عمومی و تورم مسکن همزمان افزایش مییابد، هرگونه کمک نقدی ثابت بهسرعت قدرت اثرگذاری خود را از دست میدهد.
در نتیجه، حتی اگر رقم حمایت چند برابر شود، بدون مهار رشد اجارهبها یا افزایش متناسب درآمد، فشار مالی خانوارها کاهش چشمگیری نخواهد یافت.
افزایش سهم مسکن در هزینه خانوار، تنها یک مسئله مالی نیست. این روند میتواند پیامدهای گستردهتری داشته باشد؛ از جمله:
وقتی بخش عمده درآمد صرف اجاره میشود، سایر نیازهای اساسی تحت فشار قرار میگیرند.
کارشناسان حوزه مسکن معتقدند افزایش عددی حق مسکن بهتنهایی کافی نیست. سیاستهای مکملی مانند توسعه مسکن استیجاری، تسهیلات هدفمند اجاره، افزایش عرضه واحدهای مقرونبهصرفه و برنامههای بلندمدت ساخت مسکن اجتماعی میتواند نقش مؤثرتری ایفا کند.
در غیر این صورت، کمکهای نقدی هر سال نیازمند بازنگری مجدد خواهد بود و همچنان از بازار عقب میماند.
با سطح فعلی قیمتها، فاصله میان درآمد کارگری و هزینه خرید مسکن به حدی رسیده که خانهدار شدن برای بسیاری از خانوارها به هدفی بلندمدت و دور از دسترس تبدیل شده است.
تا زمانی که تعادل میان درآمد، حمایتهای هدفمند و کنترل بازار اجاره برقرار نشود، این فاصله عمیقتر خواهد شد.
افزایش حق مسکن کارگری به سه میلیون تومان اگرچه گامی حمایتی محسوب میشود، اما در برابر اجارههای چند ده میلیونی اثر محدودی دارد. شکاف میان حمایت و واقعیت بازار نشان میدهد که سیاستهای رفاهی نیازمند بازنگری ساختاری و هماهنگی بیشتر با شرایط اقتصادی هستند.
بدون برنامهای جامع و پایدار، فشار هزینههای مسکن همچنان یکی از اصلیترین چالشهای معیشتی خانوارهای کارگری باقی خواهد ماند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
