به گزارش اطلاع با ما ، تحریم: تحریمها در ظاهر یک ابزار سیاسیاند، اما در عمل میتوانند زندگی مردم عادی را در سکوت نشانه بگیرند. فشار اقتصادی بر نظام سلامت ایران طی سالهای گذشته، این واقعیت را آشکار کرده که محدودیتها فقط روابط سیاسی را هدف نمیگیرند، بلکه مستقیماً بر سلامت شهروندان اثر میگذارند.
تحریمها با اختلال در واردات دارو، تجهیزات و مواد اولیه درمانی، به شکل نامرئی بر جان مردم سایه میاندازند. کاهش دسترسی به داروهای حیاتی، گران شدن درمانها و کمبود تجهیزات باعث میشود بیماریهایی که قابل مهار هستند، به تهدیدی جدی تبدیل شوند.
تحلیلهای بینالمللی نشان میدهد کشورهایی که با محدودیتهای شدید اقتصادی مواجه میشوند، بهطور میانگین بیش از یک سال از امید به زندگی خود را از دست میدهند؛ و زنان بیش از مردان از این آسیبها تأثیر میپذیرند. این کاهش، نه یک نظریه، بلکه بازتاب مستقیمی از جانهایی است که بهدلیل دشواری دسترسی به خدمات درمانی از دست میروند.
اگرچه در قوانین تحریمی، غذا و دارو معمولاً «مستثنی» اعلام میشوند، اما نبود سازوکارهای شفاف برای تأمین و نظارت، این استثناها را بیاثر کرده است. نتیجه، افزایش چندبرابری قیمت برخی داروهای حیاتی، کمبود گسترده و ورود داروهای بیکیفیت به بازار بوده است.
ترس بانکها و شرکتهای بینالمللی از اشتباه در اجرای مقررات باعث میشود حتی معاملات مجاز مرتبط با دارو نیز متوقف شود. این احتیاط بیش از حد، شبکه تأمین سلامت را بیشتر تحت فشار قرار میدهد و هزینهها را بالا میبرد. مردم بهای این احتیاط را با دشوارتر شدن دسترسی به درمان میپردازند.
برای جلوگیری از آسیبهای انسانی، لازم است در کنار هر تحریم، سازوکارهای نظارتی مستقل و مسیرهای مطمئن برای تأمین دارو و تجهیزات ضروری ایجاد شود. تجربه ایران و کشورهای متعدد دیگر نشان داده که بدون چنین ضمانتهایی، سلامت عمومی به اولین قربانی تبدیل میشود.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
