به گزارش اطلاع با ما ، بحران دارو در ایران: سال ۱۴۰۳ برای حوزه دارو در ایران با بحرانهای متعددی همراه بود. افزایش قیمتها و کمبود دارو، بیماران را تحت فشار قرار داد و تولیدکنندگان نیز از مشکلات اقتصادی و نقدینگی رنج بردند. چالشهای اساسی شامل قیمتگذاری پیچیده و زمانبر، تأثیر تورم بر صنعت دارو، مشکلات نقدینگی ناشی از تأخیر در پرداخت مطالبات بیمارستانها و سازمانهای بیمهگر و همچنین عدم سرمایهگذاری در زیرساختهای تولیدی بود. با وجود برخی اقدامات مثبت مانند تخصیص یک میلیارد دلار از صندوق ذخیره ارزی، کارشناسان بر این باورند که بدون اصلاح سیستم قیمتگذاری، حمایتهای مؤثر بیمهای و اجرای تعهدات سازمانهای دولتی، بحران دارو در ایران ادامه خواهد داشت.
سال ۱۴۰۳ برای صنعت داروی ایران بحرانی و چالشبرانگیز بود. بیماران با افزایش قیمت دارو و کمبود آن مواجه بودند، در حالی که تولیدکنندگان نیز به دلیل افزایش هزینههای تولید و تأخیر در پرداخت مطالبات، تحت فشار قرار داشتند. به گفته محمد عبدهزاده، رئیس سندیکای صنایع دارویی، اولین چالش بزرگ این حوزه، فرآیند قیمتگذاری است که به دلیل پیچیدگیهای اداری، زمانبر بوده و با شرایط تورمی کشور همخوانی ندارد.
از سوی دیگر، نقدینگی شرکتهای دارویی با مشکلات جدی روبهروست. شرکتها دارو را به بیمارستانها تحویل داده اما پرداخت هزینهها بیش از یک سال به تعویق میافتد، در حالی که خود شرکتها باید هزینههای سنگین تأمین مواد اولیه را بهصورت نقدی بپردازند. همچنین، عدم اجرای منظم تعهدات سازمانهای بیمهگر و سازمان برنامه و بودجه باعث افزایش فشار مالی بر صنعت داروسازی شده است.
یکی دیگر از نگرانیهای مهم، استهلاک زیرساختهای تولید دارو است. سرمایهگذاری در بازسازی و نوسازی تجهیزات کاهش یافته و این امر میتواند در آینده نزدیک منجر به بحران عمیقتری در صنعت دارو شود. علاوه بر این، تأمین ارز برای قطعات و ماشینآلات مورد نیاز صنعت داروسازی با اختلال مواجه شده است، که این مسئله تولید را با چالشهای جدیتری روبهرو خواهد کرد.
در برنامه هفتم توسعه، هدفگذاریهایی برای بازسازی و نوسازی خطوط تولید دارو انجام شده است، اما تحقق این اهداف به اجرای تعهدات مالی دولت بستگی دارد. در این میان، تخصیص یک میلیارد دلار از صندوق ذخیره ارزی برای حل مشکلات نقدینگی شرکتهای دارویی، میتواند بخشی از بحران را کاهش دهد.
عبدهزاده همچنین به مشکلات فرآیند قیمتگذاری دارو اشاره کرده و تأکید دارد که قیمتگذاری غیرکارشناسی و تصمیمگیریهای موازی بین وزارت بهداشت، ستاد تنظیم بازار و سازمان حمایت از مصرفکنندگان، به جای حل مشکلات، وضعیت را پیچیدهتر کرده است.
در نهایت، راهحل برونرفت از بحران دارو در ایران، اصلاح سیستم قیمتگذاری، تأمین نقدینگی شرکتهای دارویی، حمایت بیمهای مؤثر از بیماران و سرمایهگذاری در زیرساختهای تولید است. بدون این اقدامات، پیشبینی میشود که کمبود دارو و افزایش قیمتها همچنان ادامه داشته باشد و بیماران بیشترین آسیب را از این وضعیت متحمل شوند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
