به گزارش اطلاع با ما ، دارو: شیدا حصاری– بیماری فقط درد ندارد، هزینه دارد. در نسخهی بعضی بیماران اسم داروهایی وجود دارد که قیمت هر ویال آن تا چندصدمیلیون تومان هم میرسد!
رئیس سازمان غذا و دارو میگوید «این داروهای گرانقیمت تکنسخهای فشار مالی سنگینی به بیمار و بیمارستان وارد میکند.» بیمار جانِ جنگیدن با سلولهای سرطانی را که ندارد هیچ، در ذهنش قیمت داروها را هم حساب میکند، دورهی درمانی که هزینهاش با یک واحد مسکونی در حاشیه شهر برابری میکند! آن هم فقط برای چندماه طول عمر بیشتر!
در چنین وضعی، یک سوالِ بیرحم اما واقعی پیش میآید: این چند ماه را داریم از کی میخریم؟ از شرکتی که هر نوبت دارو را بین ۱۰ تا بالای ۱۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری کرده؟ از بیمههایی که بسیاری از این داروها را هنوز کامل پوشش نمیدهند؟ یا از جیبِ همان بیمارانی که داروی سادهی فشارخونشان دیگر تحت پوشش نیست؟
نظام سلامت هم وسط دوگانهای مانده است. یک طرف، خانوادهای که میگوید «تا وقتی یک درصد امید هست، حق ندارید دارو را از ما دریغ کنید»؛ طرف دیگر، بودجهای که باید بین هزاران بیمار تقسیم شود و اینجاست که خطر قاچاق معکوس داروهای یارانهای بالا میرود.
اخلاق پزشکی روی کاغذ یک چیز میگوید، تختِ بیمارستان چیزی دیگر. سؤال واقعی این است: از کجا به بعد «امید» تبدیل به اسراف میشود؟
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
