به گزارش اطلاع با ما ، نگار صالحی– سناریوهای تکراری دیگر دست بازار را رو کرده است. اول کالا کم میشود، مردم در صفهای طولانی میچرخند و وقتی خوب عطش ایجاد شد، با قیمت جدید برمیگردد. این بار نوبت به «روغن» رسیده است.
قفسهها از روغن خالی شده یا با شرط عجیب «فروش اجباری اقلام دیگر» فروخته میشود.انجمن صنایع روغن نباتی ایران هشدار داده که تاخیر در تخصیص ارز، نفسِ خطوط تولید را به شماره انداخته و حجم عرضه را به شدت کاهش داده است؛ اما انگار این بحران برای برخی فرصتی شده تا با گروگان گرفتن نیاز مردم، مجوز گرانی بگیرند.
مسئولان میگویند مشکلی در تأمین نداریم، اما واقعیت کف بازار چیز دیگری است. آمارهای جهانی میگویند تورم مواد غذایی در ایران به مرز ۶۶ درصد رسیده؛ یعنی سفرهها هر روز کوچکتر میشود. مردم دیگر این سناریو را از حفظاند که کمیابی، اسم رمز گرانی است.
وقتی کلید انبار روغن دست دلار است، هر نوسان قیمت، مستقیماً بوی غذا را از خانهها میگیرد. محصول مثل شبح از قفسهها غیب میشود تا ثابت کند مشکل در «مدیریت» و «کاسبکاری» است.
روغن با قیمتی جدید به قفسهها برمیگردد. و ما باز هم یاد میگیریم که در این اقتصاد وابسته به دلار، فراوانی فقط وقتی اتفاق میافتد که گرانی را پذیرفته باشیم.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
