به گزارش اطلاع با ما ، مدرسه : ماجرای توزیع رضایتنامههای عجیب در مدارس، صرفاً یک خبر محلی یا اداری نیست؛ بلکه نشانهای از شکاف میان شعارها و عمل مسئولان است.
مدارس رضایتنامه جنگی توزیع میکنند؛ والدین جای آموزشوپرورش مسئولیت میپذیرند!
برگههایی که این روزها در برخی واحدهای آموزشی دستبهدست میشود، شباهتی به فرمهای عادی مدرسه ندارد. این برگهها بوی سلب مسئولیت میدهند؛ جایی که از والدین خواسته میشود در قبال هر حادثه ناشی از «شرایط جنگی» در مسیر یا محل مدرسه، آموزشوپرورش را از هرگونه مسئولیت مبرا بدانند. سؤال اینجاست: اگر شبکه ملی اطلاعات مدعی ارائه آموزش مجازی است، چرا دانشآموزان را به کلاسهای پرخطر میفرستند؟
در روزهایی که تنشهای نظامی در منطقه گاه و بیگاه نگرانیهایی ایجاد میکند، انتظار میرود نهادهای متولی آموزش، بیش از هر زمان دیگر به فکر ایمنی دانشآموزان باشند. اما آنچه در برخی مدارس دیده میشود، دقیقاً عکس این انتظار است.
والدین با برگههایی مواجه میشوند که مفادی نظیر «برائت ذمه آموزشوپرورش در قبال حوادث ناشی از درگیریهای مسلحانه یا شرایط جنگی» در آن درج شده است. به عبارت سادهتر، به خانوادهها گفته میشود: اگر مدرسه را انتخاب کنید، مسئولیت هر آسیب احتمالی از ترکش تا بمباران به عهده خودتان است.
تناقض بزرگ اینجاست که از یک سو، مسئولان بارها از قدرت و امنیت پیامرسانهای داخلی و شبکه ملی اطلاعات سخن گفته و آن را جایگزینی مطمئن برای اینستاگرام و واتساپ معرفی کردهاند. از سوی دیگر، همین مسئولان، مدارس را مجبور به برگزاری کلاسهای حضوری میکنند و برای توجیه ریسکهایش، برگه «سلب مسئولیت» به دست والدین میدهند.
«اگر زیرساخت مجازی آنقدر قوی است که تحریمهای بینالمللی را پشت سر گذاشته، چرا در بحرانیترین شرایط ممکن (نظیر تهدید جنگ)، دانشآموز را به جای اتاق امن خانه در معرض مسیر و مدرسۀ آسیبپذیر قرار میدهید؟»
در علم مدیریت بحران، یکی از اصول پایه، «پیشگیری و کاهش خطر» است. اما آنچه در این رضایتنامهها دیده میشود، مصداق بارز «فرار به جلو» است: به جای مهیا کردن مدارس برای شرایط بحران (ساخت پناهگاه، تغییر مکان مدرسه، آموزش اقدامات ایمنی یا حتی تعطیلی بهموقع)، بار تمام تهدیدها را به دوش والدین میاندازند.
والدین در این برگهها نه فقط مسئولیت سلامت فرزندشان، که عملاً نقش ضامن امنیت مدرسه را پیدا میکنند؛ آن هم با امضایی ساده روی کاغذی بیاعتبار از منظر حقوقی (چراکه هیچ نهادی نمیتواند با رضایتنامه، خود را از مسئولیت جان کودکان معاف کند).
ماجرای توزیع رضایتنامههای عجیب در مدارس، صرفاً یک خبر محلی یا اداری نیست؛ بلکه نشانهای از شکاف میان شعارها و عمل مسئولان است:
تناقض آشکار: یک طرف، تبلیغ «شبکه ملی اطلاعات قدرتمند» و طرف دیگر، اصرار بر آموزش حضوری در آستانه تهدیدات جنگی.
سلب مسئولیت قانونی: هیچ کس نمیتواند والدین را از حق خود برای برخورداری از مدرسه ایمن محروم کند. این رضایتنامهها، فاقد وجاهت قانونی در دادگاههای داخلی و بینالمللی هستند.
پیام اخلاقی به خانوادهها: اگر مدرسهای چنین برگهای ارائه داد، یعنی «اعتراف به ناتوانی در تأمین امنیت» دانشآموزان. در این شرایط، بهترین اقدام، تجمیع اعتراضات والدین و پیگیری از طریق انجمن اولیا و مربیان یا مراجع قضایی است.
تا وقتی مدارس توانایی تأمین امنیت جانی دانشآموزان در برابر تهدیدات جنگی را ندارند (و فقط برگه سلب مسئولیت توزیع میکنند)، والدین میتوانند با استناد به همین برگهها، خواستار آموزش غیرحضوری اجباری از طریق بسترهای داخلی شوند. چراکه اگر جان دانشآموز در خطر است، هیچ قانونی نمیتواند حضور فیزیکی را الزامی کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
