به گزارش اطلاع با ما ، لپتاپ، کالایی لوکس برای آموزش عمومی: با افزایش سرسامآور قیمت لپتاپ و کاهش واردات، شکاف دیجیتال در آموزش ایران به مرحله بحرانی رسیده است. دانشآموزان و دانشجویان به اجاره ساعتی لپتاپ، شراکت در خرید یا قرض گرفتن برای امتحان روی آوردهاند. بازار دستگاههای کارکرده نیز به دلیل نبود نظارت، به محلی ناامن تبدیل شده است. در حالی که جهان بهسوی یادگیری دیجیتال پیش میرود، در ایران تحصیل به معضلی طبقاتی گره خورده است.
با عبور قیمت یک لپتاپ میانرده از مرز ۸۰ میلیون تومان و کاهش بیش از ۵۰ درصدی واردات، تحصیل در ایران با چالشی عمیق روبرو شده است. نه فقط ابزار آموزش از دسترس دانشآموزان و دانشجویان طبقه متوسط و پایین خارج شده، بلکه شکاف دیجیتال نیز به شکلی آشکار در حال گسترش است.
اجاره لپتاپ به صورت ساعتی، امانت گرفتن با کارت دانشجویی یا خرید مشارکتی، از پدیدههایی هستند که در ادبیات روزمره آموزشی ریشه دواندهاند. این رفتارها بیش از آنکه نشانه خلاقیت باشند، هشدارهایی درباره فقر تکنولوژیک و ناتوانی ساختار آموزشی در پاسخگویی به نیازهای قرن بیستویکماند.
در مناطق محروم، ناتوانی در دسترسی به ابزارهای پایه، تحصیل را مختل کرده و احساس عقبماندگی آموزشی در دانشآموزان این مناطق، به نوعی فقر روانی منجر شده است. این احساس محرومیت، تبعات اجتماعی گستردهای در پی خواهد داشت.
نبود نظارت در بازار لپتاپهای کارکرده باعث شده بسیاری از کاربران، بهویژه جوانترها، در دام خرید دستگاههای فرسوده با ظاهری فریبنده بیفتند. نبود مرجع کارشناسی و عدم شفافیت در خرید و فروش، امنیت روانی خریداران را به خطر انداخته است.
طرحهای دولتی برای یارانه دیجیتال، بیشتر نمادین و کند اجرا شدهاند. مشارکت جدی بخش خصوصی نیز دیده نمیشود. درحالیکه راهکارهایی مانند واردات هدفمند، معافیت گمرکی برای ابزار آموزشی و تأسیس صندوقهای قرضالحسنه میتواند تا حدی گرهگشا باشد.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
