به گزارش اطلاع با ما ، پنالتی: ضربات پنالتی ایران برابر ازبکستان تحتتأثیر مجموعهای از تصمیمهای لحظهای، نبود برنامه از پیش تعیینشده و انصراف چند بازیکن قرار گرفت. مهدی طارمی که پنالتیزن اصلی بود، برای دادن فرصت به دیگران تصمیم گرفت ضربه پنجم را نزند؛ تصمیمی بدون هماهنگی با کادرفنی. انصراف علیپور، امتناع چند بازیکن دیگر و انتخاب ناگهانی میلاد محمدی، مسیر پنالتیها را تغییر داد و در نهایت منجر به شکست شد.
شکست تیم ملی ایران برابر ازبکستان در ضربات پنالتی، بیش از آنکه فنی باشد، حاصل مجموعهای از تصمیمهای لحظهای و نبود یک طرح مشخص برای پنالتیها بود. پرسش اصلی پس از بازی این بود: چرا مهدی طارمی، بهترین پنالتیزن ایران، پشت توپ نایستاد؟
در حالی که طارمی در بازی قبلی برابر کیپوِرد پنالتی پنجم را با موفقیت گل کرده بود، این بار همه چیز متفاوت پیش رفت.
در بازی با ازبکستان، دو عضو اصلی فهرست پنالتیها در دسترس نبودند:
علی علیپور که قرار بود پنالتی سوم یا چهارم را بزند، اعلام کرد پایش دچار گرفتگی شده و نمیتواند پنالتی بزند.
با حذف این سه نفر، ترکیب پنالتیزنها عملاً تغییر کرد و بازیکنانی مثل محمد قربانی و محمدمهدی محبی جایگزین شدند.
به دلیل اخراج بازیکن ازبکستان، تعداد پنالتیزنها باید برابر میشد، بنابراین شجاع خلیلزاده طبق قانون از پنالتیزدن انصراف داد.
برخی بازیکنان مثل کوشکی و اسماعیلیفر نیز حاضر نشدند پشت ضربه بایستند.
مهدی طارمی، پنالتیزن اصلی تیم، تصمیم گرفت برای ایجاد اعتمادبهنفس در بازیکنان جوانتر، ضربه پنجم را نزند.
طارمی میان چند بازیکن پرسید چه کسی حاضر است ضربه پنجم را بزند؛ اما کسی داوطلب نشد.
در نهایت طارمی از میلاد محمدی پرسید آیا حاضر است پنالتی پنجم را بزند؟ مدافع چپ تیم ملی پاسخ مثبت داد و پشت توپ ایستاد؛ اما ضربهاش به بدترین شکل ممکن از دست رفت.
با وجود اینکه در فضای مجازی شایعه شد «طارمی پنالتیزنها را انتخاب کرده»، واقعیت این است که:
بقیه پنج نفر، همانهایی بودند که پیش از ضربات مشخص شده بودند.
ترکیب این سه عامل باعث شد پنالتی حساس آخر به بازیکنی برسد که در فهرست اولیه نبود و همین اشتباه کوچک، هزینه بزرگی برای تیم ملی به همراه داشت.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
