در دهه‌های اخیر بخشی از مدیریت شهری به‌جای حفاظت از هویت شهر، روندی از «حافظه‌زدایی» را پیش برده است؛ از تخریب بافت‌های تاریخی تا حذف فضاهای عمومی و نابودی نشانه‌های طبیعی. نتیجه، شهری بی‌چهره و بی‌هویت است که امکان تعلق، مشارکت و حافظه جمعی را از شهروندان می‌گیرد.؛

روند توسعه بی‌برنامه شهرها در ایران، زیستگاه حیوانات را نابود کرده و سگ‌های بی‌صاحب را به حاشیه‌ها رانده است؛ با این حال همین حاشیه‌نشینی هم تحمل نمی‌شود و راه‌حل جایگزین، کشتار دوره‌ای سگ‌هاست.؛