به گزارش اطلاع با ما ، اتفاقات رخداده در ورزشگاه یادگار امام تبریز بار دیگر مسئله رفتارهای غیراخلاقی در فوتبال ایران را به صدر اخبار آورده است. فحاشی و توهین در فضای مسابقات، علاوه بر خدشه به اعتبار فوتبال، نگرانیهایی درباره حضور خانوادهها و الگوهای رفتاری بازیکنان و مدیران ایجاد کرده است.
حاشیههای ایجادشده پس از مسابقه در ورزشگاه یادگار امام تبریز، بار دیگر یک مسئله قدیمی فوتبال ایران را به مرکز توجه آورده است؛ رفتارهایی که در فضای مسابقات از چارچوب رقابت ورزشی خارج میشوند و به توهین، درگیری لفظی و استفاده از الفاظ نامناسب میرسند.
این اتفاقها در شرایطی رخ میدهد که فوتبال ایران سالهاست از حرفهای شدن، توسعه فرهنگی ورزش و فراهم کردن محیطی مناسب برای حضور خانوادهها صحبت میکند.
اما تکرار چنین صحنههایی این سؤال را ایجاد کرده که فاصله میان شعارهای فرهنگی فوتبال و آنچه در برخی مسابقات دیده میشود، چرا همچنان زیاد است.
رقابت فوتبال طبیعتاً با هیجان، فشار و اختلاف نظر همراه است، اما این هیجان زمانی مشکلساز میشود که مرزهای رفتار حرفهای کنار گذاشته شود.
اتفاقات اخیر در تبریز نیز از همین زاویه مورد انتقاد قرار گرفته است؛ چراکه رفتارهای خارج از چارچوب مسابقه میتواند تصویری نامناسب از فوتبال حرفهای در ذهن هواداران ایجاد کند.
مسئله فقط نتیجه یک مسابقه یا اختلاف میان دو تیم نیست؛ بلکه نوع رفتاری است که میلیونها بیننده ممکن است آن را مشاهده کنند.
بازیکنان، مربیان و مدیران باشگاهها تنها افراد حاضر در یک مسابقه نیستند؛ رفتار آنها برای بسیاری از هواداران، بهخصوص نوجوانان و کودکان، قابل مشاهده و حتی الگوبرداری است.
به همین دلیل، انتظار میرود افرادی که در بالاترین سطح فوتبال فعالیت میکنند، در شرایط پرتنش نیز بتوانند کنترل بیشتری بر رفتار خود داشته باشند.
رقابت میتواند شدید باشد، اما توهین و بیاحترامی نمیتواند بخشی طبیعی از فرهنگ ورزش حرفهای تلقی شود.
یکی از مهمترین پیامدهای تکرار چنین اتفاقاتی، تأثیر آن بر تصویر ورزشگاه بهعنوان محیطی مناسب برای خانوادههاست.
اگر قرار است حضور خانوادهها در ورزشگاهها گسترش پیدا کند، فضای مسابقات نیز باید با این هدف هماهنگ باشد.
توهین، درگیری لفظی و رفتارهای نامناسب میتواند اعتماد خانوادهها به محیط ورزشگاه را کاهش دهد و در نهایت به ضرر خود فوتبال تمام شود.
فوتبال ایران برای کنترل رفتارهای خارج از چارچوب، ساختارهای انضباطی و اخلاقی مختلفی دارد.
اما پرسش مهم این است که آیا برخورد با تخلفات میتواند از تکرار آنها جلوگیری کند یا صرفاً پس از هر حادثه، پروندهای تشکیل و جریمهای تعیین میشود؟
اگر مجازاتها نتوانند رفتارها را اصلاح کنند، لازم است سازوکار برخورد با تخلفات مورد بازنگری قرار گیرد.
هدف از برخورد انضباطی نباید تنها مجازات افراد باشد؛ بلکه باید از تکرار رفتارهای مشابه در مسابقات آینده جلوگیری شود.
مشکلات فوتبال ایران تنها به مسائل فنی، مدیریتی یا اقتصادی محدود نمیشود. رفتارهای حاشیهای نیز به یکی از بخشهای تکرارشونده این ورزش تبدیل شدهاند.
تکرار چنین اتفاقاتی میتواند اعتبار مسابقات داخلی را تحت تأثیر قرار دهد و حتی تصویری نامناسب از فوتبال ایران در خارج از کشور ایجاد کند؛ بهخصوص زمانی که تیمهای باشگاهی ایران در رقابتهای آسیایی حضور دارند.
پس از هر اتفاق جنجالی، انتظار افکار عمومی این است که مسئولان فوتبال موضع روشنی درباره آن داشته باشند.
سکوت طولانی یا واکنشهای مبهم میتواند این تصور را ایجاد کند که برخورد جدی با رفتارهای غیراخلاقی در اولویت قرار ندارد.
در مقابل، واکنش شفاف و اجرای مقررات یکسان برای همه تیمها میتواند پیام روشنی درباره اهمیت اخلاق حرفهای در فوتبال ارسال کند.
فوتبال بدون رقابت و هیجان معنایی ندارد، اما هیجان نباید بهانهای برای عبور از مرزهای اخلاقی باشد.
بازیکن، مربی، سرپرست و مدیر باشگاه، هرکدام در قبال رفتاری که در فضای مسابقه دارند مسئولیت حرفهای دارند و نمیتوان انتظار داشت هواداران به اصول اخلاقی پایبند باشند، اما افراد حاضر در زمین و نیمکتها از همان اصول فاصله بگیرند.
اتفاقات اخیر تبریز یک بار دیگر نشان داد که فوتبال ایران برای حرفهایتر شدن، تنها به تغییرات فنی و مدیریتی نیاز ندارد؛ فرهنگ رفتاری نیز باید بخشی جدی از مسیر حرفهای شدن باشد.
اگر هدف، بازگشت خانوادهها به ورزشگاه، جذب نسل جوان و افزایش اعتبار فوتبال ایران است، مقابله با توهین و رفتارهای غیراخلاقی نمیتواند موضوعی فرعی تلقی شود.
در نهایت، اعتبار فوتبال فقط با تعداد جامها و نتایج مسابقات سنجیده نمیشود؛ نحوه رفتار اعضای این فوتبال در لحظههای پرتنش نیز بخشی از کارنامه آن است.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
