به گزارش اطلاع با ما ، ژنو : همزمان با برگزاری مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در ژنو، آرایش نظامی واشنگتن تقویت شده است. آیا این نشانه جنگ است یا تاکتیکی برای امتیازگیری؟ تحلیل تازه از معادله پیچیده تهران و واشنگتن را بخوانید.
شهر ژنو این روزها بار دیگر به مرکز توجه تحولات سیاسی تبدیل شده است؛ جایی که گفتوگوهای غیرمستقیم میان تهران و واشنگتن با میانجیگری عمان در حال پیگیری است. همزمان با این مذاکرات، تحرکات نظامی آمریکا در منطقه افزایش یافته و ادبیات تهدید در کنار پیامهای دیپلماتیک جریان دارد.
این همزمانی، فضایی دوگانه ایجاد کرده است؛ از یک سو تأکید بر مذاکره و از سوی دیگر نمایش قدرت نظامی. مدلی از چانهزنی که در آن فشار، بخشی از فرآیند گفتوگو محسوب میشود.
جلال ساداتیان، سفیر پیشین ایران در بریتانیا، معتقد است تقویت حضور نظامی آمریکا بیش از آنکه نشانه تصمیم قطعی برای جنگ باشد، ابزاری برای افزایش قدرت چانهزنی است. از نگاه او، واشنگتن تلاش میکند با حفظ «گزینه نظامی روی میز»، تهران را به انعطاف بیشتر در مذاکرات سوق دهد.
به باور این تحلیلگر، تصمیمگیران آمریکایی به هزینههای یک درگیری مستقیم آگاهاند؛ درگیریای که میتواند به جنگی فرسایشی و غیرقابل پیشبینی تبدیل شود. بنابراین نمایش قدرت الزاماً به معنای تمایل به استفاده از آن نیست.
در سوی دیگر معادله، فشار بازیگران منطقهای نیز بیتأثیر نیست. دیدارهای اخیر میان بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ نشان میدهد که رویکردها نسبت به ایران همچنان محل اختلاف و چانهزنی است.
برخی جریانها در آمریکا خواهان افزایش فشار حداکثری هستند، در حالی که همزمان نگرانیهایی در منطقه درباره برهم خوردن توازن قدرت وجود دارد. این وضعیت باعث شده معادله مذاکرات، تنها به گفتوگوی دو کشور محدود نباشد و ابعاد گستردهتری پیدا کند.
بر اساس مواضع اعلامشده، تمرکز اصلی مذاکرات بر پرونده هستهای است. ایران بر ادامه غنیسازی در چارچوبی مشخص تأکید دارد و اعلام کرده آمادگی دارد درباره برخی سطوح غنیسازی گفتوگو کند، اما موضوعاتی مانند توان موشکی را خارج از دستور کار میداند.
در مقابل، آمریکا نیز ترکیبی از فشار و انعطاف را در پیش گرفته است؛ تأکید بر توافق، در کنار حفظ گزینههای دیگر.
این وضعیت نشان میدهد که هر دو طرف تلاش دارند بدون عبور از خطوط قرمز خود، امتیاز بیشتری کسب کنند.
در شرایط کنونی، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، غلبه مسیر مذاکره بر تقابل مستقیم است. با این حال، فضای بیاعتمادی همچنان پابرجاست و هر تحول پیشبینینشده میتواند معادله را تغییر دهد.
گزینههایی مانند تشدید تحریمها، اقدامات سایبری یا تنشهای محدود همچنان روی میز قرار دارند، اما به نظر میرسد در مقطع فعلی، هر دو طرف هزینههای درگیری مستقیم را سنگینتر از منافع آن میدانند.
معادله امروز تهران و واشنگتن، بیش از آنکه به نقطه انفجار نزدیک باشد، به یک طنابکشی کنترلشده شباهت دارد؛ فشاری حسابشده برای کسب امتیاز بیشتر.
ژنو فعلاً میدان سنجش اراده سیاسی دو طرف است؛ جایی که تهدید و دیپلماسی همزمان پیش میروند و نتیجه آن، میتواند مسیر ماههای آینده را تعیین کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
