به گزارش اطلاع با ما حدود ۲۰ سال پس از تأسیس کارگروه ساماندهی مد و لباس، روایت غزل بهمنی نشان میدهد این نهاد به جای حمایت از طراحان و برندسازی پوشش ایرانی، بیشتر درگیر صدور مجوز و برگزاری جشنوارههایی بیاثر شده است. مشکلات ساختاری، تغییرات پیاپی مدیران و نبود نگاه حرفهای، باعث شده مد ایرانی از فرصت تبدیل شدن به یک جریان فرهنگی و حتی برند بینالمللی بازبماند.
کارگروه ساماندهی مد و لباس با هدف حمایت از طراحان و تبدیل پوشش ایرانی به یک برند بینالمللی آغاز به کار کرد. اما امروز این نهاد بیشتر به محل صدور مجوز و برگزاری جشنوارههایی تبدیل شده که حتی بازتابی درست از هویت بومی ندارند.
به گفته غزل بهمنی، مشکل اصلی کارگروه در افراد نیست بلکه در ساختاری است که با تغییرات پیاپی مدیران، نبود بودجه مشخص و نگاه سلیقهای، نتوانسته برنامهای پایدار و اثرگذار ارائه دهد.
یکی از بزرگترین نقدها به کارگروه، بیتوجهی به برندسازی حجاب ایرانی است. بهمنی معتقد است که به جای طراحی و ترویج پوشش بومی، بازار به سمت اجناس وارداتی و مدلهای عربی یا چینی رفته و فرصت هویتسازی فرهنگی از دست رفته است.
در حالی که کشورهایی مثل مالزی توانستهاند برندهای بزرگ حجاب اسلامی را جهانی کنند، مد ایرانی حتی صفحه مجازی حرفهای ندارد. آرزوهای اولیه برای اینکه برندهایی مثل «گوچی» یا «شنل» به دنبال همکاری با طراحان ایرانی باشند، امروز به رؤیایی دور تبدیل شده است.
بهمنی میگوید جشنواره مد و لباس فجر با وجود عنوان «بینالمللی»، عملاً در حد داخلی باقی مانده و نتوانسته ارتباط حرفهای با اتحادیهها و برندهای خارجی برقرار کند.
این گزارش بر پایه بررسیهای تحریریه اطلاع باما و مرور دادههای منتشرشده در رسانههای کشور تنظیم شده است.
Δ
